Mijn studeerkamer puilt uit van het strijkgoed. Mijn administratie loopt hopeloos achter. De schilder is net langs geweest voor het opnemen van het werk na de lichte waterschade van de bovenbuurman. Druk met Google Wave. Halverwege het handboek communities van Erwin Blom. Desert Blues 2 als achtergrondsmuziek.

Even mijn woensdagavond en on top of it all voelt mijn vader zich niet fit na de chemo van vorige week en heb ik morgen mijn laatste werkdag bij Springer Uitgever/Bohn Stafleu van Loghum. Alles in één keer. Met de drukte van de laatste tijd lijkt het allemaal wat veel en heb je meer en meer het gevoel nergens aan toe te komen of het af te kunnen ronden.

En overal waar ik kijk in huis brengt bij tijd en wijle een dubbel gevoel met zich mee. Mijn heerlijke huisje, maar ook het huisje waar vader Jan zoveel gedaan heeft. Het huisje waar we samen nog de badkamer zouden aanpakken, een klusje voor 2010. Of de klus nu gedaan is of niet, de magic hands van Jan zijn overal aanwezig. Ik geniet van mijn huis, maar wat baal ik toch als ik het gedane werk zie en ik denk aan de tijd die ons gewoon niet meer gegund is.

Maar ondanks het verdriet overheerst het gevoel dat we al zoveel mooie momenten samen gehad hebben en de komende tijd nog hebben. Iedere dag is er één en daar genieten wij allemaal van.

Gelukkig begint mijn nieuwe baan per 1/12 en heb ik 2 weken vrij en dat betekent dat ik twee weken de tijd heb om naar mijn ouders in epe te gaan en daar nog wat klussen te doen en tijd met ze door te brengen. Heerlijk.