Ik zit vanavond weer op de bank en haal mijn ‘achterstand ‘ in van het lezen en posten op onze site.

Gek hoe je hier soms geen tijd en soms ook geen rust voor kan vinden. Herkenbaar ook wat Gerben schreef: geen tijd voor de strijk, voor de administratie en rekeningen…dus vandaag zijn wij aan de strijk gegaan, wasjes gedraaid, een stuk gewandeld, gekookt, gebadderd en dan die administratie en rekeningen toch nog maar even doen. En nu zit ik op de bank en ik voel me iets rustiger.
Vanochtend zijn papa, mama en Dietske naar Amersfoort gekomen en ik moet eerlijk zeggen: ‘Heerlijk!’. We hoefden even niet de auto in te pakken, te reizen – och wat fijn. Ik had al enige weken geleden een zelf-te-maken-prinsessentaart gekocht en ik vond vandaag de ideale gelegenheid om samen met Sophie deze taart te maken en te nuttigen met de rest van de family. Aldus geschiedde…na het ontbijt Sophie voorbereid dat zij (wanneer ze haar broodje op at) mee mocht helpen een echte prinsessentaart te maken. Soms helpt enige chantage om haar broodje met iets meer snelheid dan een schildpad opgegeten te krijgen . Michel ging de garage opruimen en Sophie en ik gingen bakken. Zodra ik de mixer aanzette, verdween Sophie al gezwind van haar stoel – dit vond ze toch nog wat eng. Zodra ik echter het beslag in de taartvorm schepte, kwam ze alweer meekijken en helpen – ze hielp zo goed dat ze alle prinsessenversierseltjes (suikergoed) al kapot liet vallen op het aanrecht. Op enkele foto’s kun je zien hoe Sophie helpt.

Ik heb de afgelopen week als enerverend ervaren. Dinsdag had ik vrij genomen en de woensdag ben ik altijd al vrij, dus ik ben eens een nachtje overgebleven. Papa voelde zich niet lekker. We zijn beide dagen wel Epe in gegaan om een bakje koffie te halen, maar papa was rustiger/stiller. Thuisgekomen in Amerfoort – en dan ga je denken. Het lijkt dan wel alsof je wel weet dat papa zo ziek is, maar dan toch komt die realiteit, dat besef en de confrontatie. Het voelt alsof dit besef steeds vaker en steeds sneller komt. En ik kan het niet altijd een plekje geven. Ik merk aan mezelf dat de tranen hoog zitten. Tijdens de uitvoering van mama speelden zij een nummer waar ik op wegdroomde, maar toen kwamen de tranen ook – ik realiseerde mij dat dit de laatste keer is met papa erbij. De kans dat papa er volgend jaar bij is – ik wil het zo graag! maar ik weet het niet.

Vandaag was het fijn – fijn om bij elkaar te zijn en even lekker samen te lunchen. Papa heeft nog wat gekkigheid uitgehaald met Sophie. Sophie mocht namelijk haar snoepjes gekregen op Sint Maarten aan opa/oma/tante Dietske laten zien. Ze zette haar bakje op de grond en opa sloop op het bakje af en hij deed net alsof hij alle snoepjes opat. We konden gelijk ervaren hoe goed Sophie kan gillen en commanderen….’NEE OPA!’

Zie hierbij nog wat foto’s van vandaag.

Maaike