Maandag 1 februari

De dag begint vroeg, half zeven rinkelt de wekker me tegemoet. Vol goede moed stap ik uit m’n ‘warme nest’ en maak me klaar voor de eerste werkdag van de week. Daar mijn ochtend altijd start met het lezen van de krant, stap ik met mijn stevige wandelboots de koude lucht in. Allereerst mijn broodjes uit de diepvries halend, volgens m’n vaste structuur… En had ik dat nou maar niet gedaan… Binnen een seconde lag ik ondersteboven op de grond. Oei, au…
Na toch de krant gehaald te hebben, kom ik even bij in huis… Maar ut voelt niet goed, toch maar even naar de andere kant. Dat we onze vaste structuurtjes hebben, blijkt wel, aangezien mams direct het gevoel had dat er iets niet klopte toen ik aan de deur stond (op dat onmogelijk vroege tijdstip). Een natte waslap werd snel in m’n nek gelegd door haar (broodnodig, aangezien de sterretjes meer en meer een sterrenhemel werd…).

Binnen no-time had ook paps in de gaten dat er iets ongebruikelijks aan de hand was, geklets op de vroege ochtend, dat klopte niet. Al snel was hij ook uit de veren en vergezelde hij mij richting huisarts. Van de huisarts zijn we uiteindelijk richting ziekenhuis getogen, vanuit het ziekenhuis richting huisarts. Afijn, de dag is dan snel gevuld. Conclusie; een zwaar gekneusde pols.

K van de B natuurlijk. Zeker met onze wintersportvakantie in het vooruitzicht. Neemt niet weg dat paps deze dag natuurlijk niet onbenut liet… Menig plagerijtje heb ik moeten verduren… Al met al toch ook voor paps een vermoeiende dag.

We hebben wel gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om in het ziekenhuis een afspraak te maken voor hem, voor na de wintersport.

Daarnaast was deze dag voor paps een dag vol ‘overtredingen’… Ik zal ze niet expliciet benoemen, je weet maar nooit wie de site leest… Maar met recht; de lamme heeft vandaag de blinde geholpen!

De afgelopen weken is er minder door mij op de site geplaatst. Je hebt soms van die momenten dat je geen woorden kunt vinden, je niet goed kunt omschrijven wat er door je heen gaat, hoe je je voelt, hoe je de dagen samen hebt beleefd. En dan is het bijzonder lastig om te schrijven, je staart naar je beeldscherm, maar je bent leeg, je hebt geen woorden, ondanks dat er de wereld aan gevoel door je lijf heenraast.

En dan, door omstandigheden weer even gedwongen, ben je weer een hele dag samen. Vol hectiek en heen-en-weer-gejaag, pijn en vermoeidheid. En even kun je een beetje voelen wat paps altijd heeft moeten voelen. En dan word je je weer even bewust; niet klagen, dat doet paps ook nooit, niet zeuren om de pijn, dat doet paps ook nooit. En des te meer bedenk ik me hoe knap het altijd is van paps dat hij altijd zijn positiviteit heeft behouden, zijn grappen en grollen (soms zelfs tot vervelens toe…), zijn humor, zijn open blik naar mensen en de wereld.

Liefs Dietske