Het wordt nu toch wel heel erg spannend, nog één week te gaan en dan met z’n allen op vakantie. Ik durf er nu pas over na te denken, stilletjesaan krijg ik er vertrouwen in dat het gaat lukken! Ok, we hebben de vakantie geboekt en dat was geweldig om mee te maken, maar dan ga je nadenken, niet alleen ik, maar ook Jan….blijft ie zich goed genoeg voelen om zo’n reis te ondernemen, komt er geen kink in de kabel?

Afgelopen woensdag is onze huisarts dr. Andeweg weer op bezoek geweest, elke 3 weken komt ie even “”bijpraten”, alle vragen kunnen we bij hem neerleggen. Die vragen schrijf ik dan allemaal op omdat ik er nooit bij kan zijn, gelukkig neemt Maaike meestal de honneurs waar. Als het even kan, is ze bij Jan op haar vrije woensdag.
Dr. Andeweg ziet geen belemmering voor Jan om op vakantie te gaan, volgens mij geniet hij er zelf ook van dat dit Jan en ons allen nog gegund is.

En dan zit ik maar te prakkizeren over Jan….maar we hebben een dochter, Dietske, die me later weer aan het prakkizeren bracht. Zij kreeg het voor mekaar om een lelijke val buiten te maken (oorzaak gladheid) waardoor ze echt ontzettende pijn aan haar pols had, zo erg dat ze bijna flauw viel. Maar gelukkig zijn er moeders die precies weten wat ze dan moeten doen…..hoofd naar beneden tussen je benen, een koude washand in je nek, ik kon het flauw vallen voorkomen, maar daarna was er een ritje huisarts en een ritje ziekenhuis……gelukkig niets gebroken, maar daarom even zoveel pijn. En dan komt Jan weer met een helder idee; “ rijd even langs de fysiotherapeut en vraag of er oefeningen zijn om het herstel wat te bespoedigen” en waarlijk, Dietske kon gelijk terecht, heeft al een (vervelende) behandeling achter de rug, maar de fysiotherapeut denkt dat ze wel kan skieën tijdens haar wintersportvakantie, je wilt niet weten hoe blij we zijn met dit berichtje, want ook haar gunnen we zo de lol en de rust…..even weg van de alledaagse dingen.

Weet je, we zijn er allemaal zo aan toe, even weg van alles.

We worden opgeslokt door zorgen, emoties, ons werk, kortom het nooit toekomen aan rust, soms sta ik er versteld van dat we met z’n allen nog op onze benen staan.

Dus….rust….alhoewel….7 volwassenen en 2 kleine hummels in een appartement….even gekkigheid, ik denk dat we aan de ene kant de rust krijgen die we zo nodig hebben en aan de andere kant druk zijn met elkaar, maar we hebben er toch zoveel zin in. Zelfs Jan wordt voor mijn gevoel iets rustiger (het is nu vrijdag 5 februari), hij krijgt onderhand ook het gevoel dat het gaat lukken!

Dus….nog een kleine week te gaan voordat we vertrekken. Deze week maar even geen drukte voor Jan, in ieder geval geen bezoek in de avonden, want deze vakantie laten we ons niet meer ontgaan!

Liefs,

Jelske