Woensdag 7 april,

Vandaag stond in het teken van een gang naar het ziekenhuis voor paps en mams, een gang die elke keer steeds ‘moeilijker’ lijkt te worden. Elke kilometer weer duizend meter dichterbij een gesprek met dr. Rooijmans, en hoe lief en reeel zij ook is, ook duizend meter dichterbij minder goede uitslagen.
Vanmiddag kregen paps en mams de uitslag van de scan van afgelopen vrijdag. Een scan die was afgesproken naar aanleiding van hun bezoek aan het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam.

De tumor is gegroeid. En ik weet dat dat in principe een gegeven is, maar het is toch even slikken, even weer accepteren. Samen met dr. Rooijmans is gesproken over een mogelijk vervolg qua behandelingen.
Duidelijk is dat paps niet meer de chemo’s zal ondergaan zoals vorig jaar. Deze zijn te zwaar. Daarbij komt dat zijn nieren te slecht zijn geworden om zo’n chemokuur te verdragen en dat paps uitval vertoont in zijn voeten en handen.
Dr. Rooijmans heeft inmiddels wel weer contact gehad met dr. Baas, van het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis, en hij zal de verdere behandeling op zich nemen. Wel zal paps met enige regelmaat nog bij dr. Rooijmans komen, zodat zij kan volgen hoe het met paps blijft gaan.
Er is afgesproken dat voor half mei er een afspraak zal zijn met dr. Baas, waarbij er gesproken zal worden over een mogelijke therapie. Een chemotherapie door middel van tabletten zou een optie kunnen zijn.
Deze therapie houdt echter in dat er 50% kans is dat paps de daadwerkelijke chemotabletten zou krijgen, maar ook 50 % kans dat hij placebo-tabletten krijgt.

Je hoort wel eens van ‘trials’, maar nooit kwam dat zo dichtbij als op dit moment. Beiden zouden effecten kunnen laten zien, maar er zijn geen garanties.

Daarbij is paps de laatste periode erg aan het hoesten. Dr. Rooijmans gaf aan dat het te maken heeft met de kanker, en dat dit een gevolg ervan is. Hier krijgt paps nu een antibioticakuur voor.

En opnieuw zijn er bergen emoties… Maar als rechtgeaarde Dijkgraafjes; “wie goat deur”!

Zo ook vanavond. Onze ‘lijven’ staan bol van een intense moeheid, maar we gaan door, dat is onze houvast. Zo’n dag als vandaag gaat alleen niet in de koude kleren zitten, en dus meldde mams dat ze waarschijnlijk niet naar de accordeonclub zou gaan. Waarop paps met de volgende opmerking gelijk klaarstond; “Ie goat wa noar de club, anders kan’ik geen gruune televisie kiek’n” (vertaling = ik wille graag voetbal kiek’n…).

Liefs Dietske