Dinsdag 20 april 2010

De dagen gaan door en door en door voor alle mensen, maar onze dagen zijn/is alleen de dag van vandaag. Vooruit denken is het moeilijkste van alles, terwijl Jan dat wel doet. Hij is druk aan het werk om en in het huis, alleen maar om het mij “straks” makkelijker te maken. Hij zorgt ervoor dat er zo weinig mogelijk werk voor mij blijft liggen. Ik zie hem klussen, nadenken, moe worden en we hebben lol samen om heel veel dingen, maar van binnen moet ik zo huilen, ik vind het zo moeilijk.

Ik wil er ook niet steeds over praten met Jan, want dat is iedere keer zo confronterend. Maar naarmate de dagen overgaan van winter in lente, krijg ik het steeds moeilijker.

Na het verschrikkelijke bericht in september 2009 kom je, ondanks dat je heel goed beseft dat er iets heel erg mis is, toch in een roes terecht. Er moest zoveel geregeld worden in zo’n korte tijd, je had praktisch geen tijd van nadenken, de chemokuren volgden elkaar in rap tempo op en onze enige zorg was Jan, zowel de zorg van mij als van onze kinderen.

Druk was het ook met bezoekjes en wat heeft Jan daar van genoten, dat hield/houdt hem volgens mij ook voor een deel “op de been”. De chemokuren hebben hun werk gedaan, even was de tumor rustig en kreeg Jan weer wat energie terug. Ondanks het feit dat de tumor weer groeit, blijft Jan zich redelijk goed voelen.

Na verloop van tijd word je op jezelf teruggegooid, je wordt niet meer geleefd door telefoon, bezoekjes….het wordt rustiger qua aanloop, maar tegelijkertijd wordt het zwaarder voor ons allen. Het besef van wordt heviger. Voor alle andere mensen gaat het leven door en dat is logisch, maar voor ons staat de wereld nog steeds stil.

Ikzelf ben blij met iedere dag als ik wakker word en Jan naast me voel. Als de wekker gaat, is het eerste wat ik vraag “hoe heb je geslapen” en als het antwoord “goed” is, ben ik alweer blij. Fijn dat ie goed geslapen heeft, als Jan zich goed voelt, voel ik me alweer 100 pond lichter. Voordat ik naar mijn werk ga, zitten we altijd nog een half uurtje samen, koppie thee erbij, krantjes lezen, gewoon niets zeggen, maar oh zo vertrouwd.

En dan moet ik weg….naar mijn werk….een houvast….maar iedere keer oh zo moeilijk om de deur achter me dicht te doen. Gelukkig staat ie iedere morgen achter het raam me na te zwaaien, de duim omhoog en ik doe hetzelfde, ook de duim omhoog, woorden zijn overbodig.

Lieve Jan, natuurlijk ben ik bevooroordeeld, maar ik vind jou het beste wat mij is “overkomen”, door jou ben ik gegroeid, met jou hebben we onze heerlijke kinderen gekregen, in ons leven alle zorgen samen gedragen en ook nog met een lach, jij bent mijn kanjer!

Voor een poosje geleden las ik deze woorden en ze blijven maar bij me….
Alles blijft
Alles gaat voorbij
Alles blijft voorbij gaan

Liefs,

Jelske