Zeg Gerben, volgende week komen we bij jou langs in Utrecht, lekker gezellig met paps en dietske hoor ik mijn moeder nog in de verte vertellen terwijl er in mijn hoofd de alarmbellen gaan rinkelen. Niet omdat mijn ouders langskomen, want ze zijn altijd welkom, maar ergens zijn er die onbewuste en nooit uitgesproken verwachtingen. Althans, dat beeld bestaat in mijn hoofd (grapje mams).

Wat moet ik allemaal nog doen voor ze langskomen? De tuin. Schoonmaken en vooral geen stof op zichtbare plekken in het huis. Eten. Veel en lekker eten. Sinds papa ziek is geworden, vraagt hij weliswaar niet meer om die vermaledijde biefstukken zoals hij al jaren deed, maar is het des te lastiger geworden om te bedenken wat hij mogelijk nog wel lust.

En zoals altijd komt het op de laatste dag aan. Nog steeds onwetend welke hapjes ik ga halen, wat ik ga maken en ligt de tuin er ondanks de miezerige 20 vierkante meters toch wel wat treurig bij. Met geswinde spoed vlieg ik op mijn stalen ros door de straten van Utrecht op zoek naar die delicatessen winkels, van kaaswinkel tot tapas, van de bakker voor gebak tot good old Appie Heyn.

En daarna? In no time veeg ik mijn tuin, verdwijnt het onkruid als sneeuw voor de zon doordat ik hun leven ruw verwoest met mijn handen en sta ik net tandenpoetsend in de badkamer als de bel al gaat. Op een totaal onchristelijk tijdstip waarop ik normaliter nog geniet van het uitslapen, staat daar de familie al voor de deur. Van serene rust naar een gekrakeel van jewelste in luttele seconden.

Want wat hebben wij toch een gezellige en leuke familie. In no time keuvelen we over van alles en nog wat, komen de verbouwplannen van mijn huis aan de orde en genieten ze onderwijl van prima nespresso’s en heerlijk gebak. But the best is yet to come. Terwijl ik de familie even een dvd voorschotel van Life ben ik in de keuken bezig om alle hapjes klaar te maken en een heerlijk soepje te bereiden. Ietwat overweldigd kijkt de familie naar de hoeveelheid hapjes en onder het genot van een wijntje smikkelen we gezellig met elkaar.

Na het eten en de vrolijkheid kwam bij mij het besef weer terug wat er met papa aan de hand is toen hij erg moe in slaap viel op de bank terwijl Dietske, ik en mama heerlijk buiten zaten te genieten. Ondanks wat er gebeurt, geeft het een goed gevoel om zo’n hechte en goede band met de familie te hebben en dat we nog steeds kunnen genieten van elkaar.

Pas uren later nadat de familie al lang weer weg was, vind ik het afscheidscadeau van Dietske….in grote letters HOI geschreven op een boekenplank die ik in over het hoofd had gezien met het afstoffen . I will return that favour….