Enerverend. Wat is dat eigenlijk? Tot op vandaag was ik nog niet tot de kern van dat woord gekomen, of moet ik zeggen had ik de kern van dat woord nog niet echt ervaren. Je zult wel denken…wat in vredesnaam is er dan allemaal gebeurd? Ik zal het proberen uit te leggen.

Het verhaal begint eigenlijk enige maandjes geleden, toen mij de vlam in de pan was geslagen. Dikke rook, rookmelder gierde, stoffen luxaflex verbrandde voor mijn ogen en het roet sloeg lekker aan op onze redelijk witte plafond. Verzekeraar erbij, stoffen luxaflex was snel genoeg besteld en in huis geplaatst, maar dan het plafond. Als er dan toch geverfd moet worden (was ons idee), waarom dan niet alles mooi laten stucen. Zo gezegd zo gedaan. Tenminste…dat dachten wij.

Onze allerliefste buurman Jurgen kwam aan, gaf aan en ging weer…met enkele opdrachtjes. Alles moet van de muren, haal je die plinten nog weg, het is mooier als je de plint rondom de trap weghaalt en nog veeeeeeeel meer. De afgelopen weken hebben dan ook in het teken gestaan van het huis leeghalen en de eerste en tweede verdieping letterlijk volstouwen. Letterlijk, de kinderen kunnen nog net naar bed. De afgelopen week moesten de laatste dingetjes nog gebeuren. Ik geloof dat als ik 5/6 uur slaap per nacht heb gehad en Michel 4/5 uur slaap, dat dat nog aan de overdrijvende kant is geweest. Kinderen uitbesteed en aan de slag. Gisteravond tot ongeveer 01.00 uur bezig geweest met het weghalen van de plinten, de spijkers uit de vloer getrokken, de laatste spulletjes in de koffers voor de vakantie en dan komen we op de meest enerverende dag van ons leven:

Om half vijf ging de wekker, aankleden, laatste spullen in de tassen, kinderen aankleden, auto vullen en gaan. Veel te laat stapten we in de auto, parkeren op lang parkeren, uitladen, de bus inladen, met de bus naar vertrekhal 2 en we moesten op 3 zijn. En vanaf daar begon de spurt. Rennend naar de incheckbalie. Wat de PIEP…ons vluchtnummer en tijdstip staat niet meer op de borden. Snel naar de transavia balie, gevraagd naar de vlucht van Toulon om 07.20. Die man kijkt mij aan (niet uit te leggen wat zoiets op zo’n moment met je doet) en hij riep dat we snel moesten zijn want balie 18 ging sluiten. Rennend naar balie 18 en roepend om de vlucht naar Toulon waren de dames toch nog bereid ons in te checken. Wel werd ons even de expliciete vraag gesteld waarom wij zo laat waren. Ahum….de kinderen was ons antwoord. Nooit geweten dat kinderen zo’n goed excuus konden zijn. Er werd nog even gebeld met de bagage afhandeling en de koffers konden ook nog even mee. Wij opgelucht, totdat wij hoorden dat wij door de douane moesten…vanaf vertrekhal 1. Opnieuw rennend met de kinderen en bagage kwamen we aan bij een lange wachtrij bij de douane. PIEP. Want ook nu gold nog steeds dat we de vlucht konden gaan missen.

Eerlijk = eerlijk. De douaniers werkten snel en efficient, ze lieten ons snel passeren. Lag dat wellicht aan onze gillende kinderen of aan onze bezwete hoofden? We zullen het wellicht nooit weten en om eerlijk te zijn – het interesseert met ook geen zier. Opnieuw begonnen we aan wat wellicht de meeste lange ren/run van ons ooit zal zijn, de run naar de gate. Onderweg viel Sophie nog even uit haar buggy, kwamen we een security man tegen die riep dat we snel moesten zijn voor de vlucht van Toulon (alsof de druk al niet hoog genoeg was) en bij de gate aangekomen stond er nog slechts 1 verveelde dame die mij eerst vroeg om de paspoorten. Nadat ik die had gegeven zei ze al snauwend ‘ik heb de boarding tickets nodig’.

Kleine situatieschets: ik sta daar, de longen zijn uit mijn lijf, ik kan niet meer praten (zo’n goede conditie), de kinderen zijn aan het jengelen en de slurf leek leeg….. Eindelijk het laatste stukje dachten we…maar nee…de buggy en maxicosi moesten nog weer terug…Michel terug, Sophie overstuur en daar sta je dan. Jeetje mina. Maar dachten we, we zitten in het vliegtuig. Maar daar begon het eigenlijk pas. Jayden vond het vliegen niet zo, maar was handelbaar. Sophie daarentegen niet. De start en het opstijgen….dit ging wel. Af en toe een kraai, een gil, wat huilen, okay. Het zijn kinderen. Maar de daling is een ander verhaal. Krijsend, gillend, schoppend, om zich slaand, nog verder gillend, krijsend en huilend – dit was Sophie. Onze allerliefste Sophie. Dat kleine iele meisje met die blonde haartjes. Het hele vliegtuig heeft echt meegenoten met onze lieve kleine meid. Nou, dat lief en klein vonden wij allang niet meer zo. Een vrouw voor ons op de stoel vroeg ons al vriendelijk doch dringend of ons meisje last had van haar oortjes en dat drinken geven zou helpen. DUH…de fles, de beker, brood, alles was al geprobeerd. IJsjes beloven, niets hielp. Achter ons zat een man (die toch al tegen iedereen liep te zeiken) met zijn vingers in zijn oren. Uiteindelijk bij landing heb ik Sophie losgemaakt en op schoot genomen (zo overstuur en verdrietig). Maar enerverender dan dit….ik geloof niet dat dat kan. Opa Jan stond keurig te wachten en zwaaide naar ons. Eenmaal buiten draait Sophie zich (redelijk vrolijk) om en zegt ‘Kijk, een vliegtuig!’. Zucht.

De koffers waren er snel en alles werd ingeladen. Opa Jan stond er nog maar zo kort dat we niets hoeven af te rekenen voor parkeren. Maar ja, we moesten even passen en meten, dus toen we voor de slagboom stonden, moesten we ‘ineens’ €2,80 afrekenen. Michel weer uitstappen, naar de automaat, betalen en teruglopen. Opa Jan, ik en de kids stonden te wachten…komt er een auto achter ons staan die gelijk begint te toeteren. Ach ja, alsof dit alles was. Op naar de maison dei Gaou…aldaar aangekomen worden de kinderen ons uit de handen genomen en vermaakt en na een heerlijke lunch – slapen. Wat hebben wij even heerlijk getukt. We zijn er, de vakantie kan beginnen. Een waar woord.

Maaike