Vakantie met de familie. Al weken en weken is dat mijn vooruitzicht en de wortel die ik mijzelf voorhoud in de drukte van alledag. Lange dagen op het werk, teveel plannen, teveel to do’s en ook nog eens een intensieve cursus. En de tijd vliegt voorbij. Nog twee dagen cursus, een kort slaapje thuis en dan de auto in naar Bormes-les-Mimosas.

Dat was het plan. De realiteit bleek anders uit te pakken. De twee dagen cursus waren weer eens dermate intensief dat ik stuiterend van energie op dinsdag thuis kwam en tegen beter weten in na een douche mijn bed in dook om nog even te slapen. Geen goede combinatie, want de indrukken van de afgelopen dagen en het vooruitzicht van vakantie schoten door mijn hoofd heen waarna ik maar besloot om rustig wat nespresso’s te drinken en de auto maar in te stappen.

Bormes. Here I come. Zoals Dietske al aangaf, rijd ik stevig door, onderwijl rekening houdend met de vallende sterren in België (zo noemen ze daar de flitsers op de radio), de flitspalen op de A31 (wat een verschrikkelijke weg is het daardoor geworden) en wordt de afstand naar Bormes alsmaar kleiner.

Na wat pittige momenten zo rond een uurtje of vijf (waar ik toch wel wat bakken koffie achterover heb geslagen bij tankstations) raak ik over mijn slaap heen en rijd ik het laatste stukje in het prachtige zonnetje naar Chemin des Bignones, ondertussen nog vijf stokbroden oppikkend voor het ontbijt. Zachtjes rijd ik de auto naar boven in de hoop pa en ma niet wakker te maken, maar amper stap ik de auto uit of twee slaperige koppies komen mij al tegemoet lopen. Fijn dat je er bent.

In allerijl wordt er ontbijt gemaakt terwijl ik de auto leeghaal. Bergen luiers, kindervoeding, babywagen etc haal ik er uit terwijl ik ergens in die kinderchaos ook nog een eigen tas heb die maar schril afsteekt tegen de spullen van Sophie en Jayden. Weg is de rust waar pa, ma en Dietske de afgelopen dagen aan gewend zijn geraakt.

En weg is het rustig aan doen tijdens vakanties in de ochtenden en avonden. Sinds er kids zijn bijgekomen, is het op zijn zachtst gezegd wat hectischer en is uitslapen (iets waar ik toch wel erg veel van houd) er niet meer bij. En zo werd ik vandaag wakker. Wakker met twee barbies naast mijn voeten die Sophie daar ergens in de ochtend bij mij heeft neergelegd om te slapen. En die barbies belanden keer op keer in mijn slaapkamer. Toch wel een favoriete bezigheid van kleine Sophie.

Maar bovenal is het nu al genieten van en met de familie. Momenten die we nog met elkaar kunnen beleven die we niet verwacht hadden en dat geeft ondanks alles een goed, warm gevoel. Het weer is fantastisch, het onkruid en alles is hier al weer gewied. Tijd om te genieten.