Afgelopen zaterdagochtend (errug vroeg) zijn we weer in Nederland aangekomen, met een dikke sweater aan… Want het weer hier is errug koud in vergelijking met het ‘paradijsje’ waar we vandaan kwamen.

Wat kostte het moeite om de deur van ‘la maison’ achter ons dicht te trekken en langzaamaan weer terug te keren naar het normale leven. Want de weken in Bormes les Mimosas waren minuten, uren en dagen zonder nadenken over ziek zijn, zonder nadenken over een vervolgbehandeling voor paps, zonder nadenken over werk, gewoon, zonder nadenken… Even volledig los van het leven zoals we dat de afgelopen periode hebben gekend, maar volledig overgeven aan rust, zon, lezen, bij mekaar zijn. En alsof we het stilzwijgend hadden afgesproken, waren we volgens mij allemaal even helemaal ‘los van’.
Paps heeft zich onvoorstelbaar goed gevoeld, en dat maakte ons allemaal een heel stuk lichter, zodat we ook vol overgave konden en mochten relaxen en genieten van elkaar.

En dan breekt de laatste dag aan; een dag met een dubbel gevoel. Een dag dat je nog heerlijk aan het genieten bent van wat is, maar zeker ook het gevoel van afscheid nemen van dat mooie plekje, met mooie en bijzondere herinneringen. En dat gevoel werd bij ons drieeen sterker toen we de deur definitief afsloten, om in de auto te stappen richting vliegveld Toulon. En opnieuw denken we dan; even niet bij nadenken, even gewoon doorgaan en in die auto stappen, want als je het benoemd, wordt het echt, en dat maakt het ook zwaarder.

Hoe bijzonder dat ons dit nog is gegeven. Opnieuw moet ik denken aan september vorig jaar, waarbij de prognose erg kort was. En kijk eens wat we met mekaar hebben mogen meemaken, elke keer grenzen verleggend. Paps verlegt grenzen, hij doet dingen die voor onmogelijk worden gezien, hij vergt het uiterste van zichzelf en gaat voor mams, hun kinderen en kleinkinderen. Maar ook mams verlegt grenzen, ze weet elke keer weer onvoorziene energiebronnen bij haarzelf aan te boren, zodat ze kan blijven doorgaan, voor paps, haarzelf en ons allemaal. En wij als kinderen? Ook wij verleggen grenzen, door allemaal zoveel mogelijk te proberen om bij elkaar te zijn, en deze momenten te zoeken, vinden en uitvoeren in het hectische bestaan van alledag.
Maar van grenzen verleggen, de emoties en energiebronnen aanboren bij jezelf, word je moe, zowel lichamelijk als psychisch. En toen was er Bormes les Mimosas… Hoofd leegmaken, rust, gezelligheid, samen zijn, genieten van de kleinkinderen, lezen, wijntje (of een biertje voor de heren), ijsjes voor de beide kids…

En dan, eenmaal terug in Nederland, pak je je oude ritme weer op. De eerste dag je wasjes, buiten aan de slag, en ff je ritme weer wat zoeken, maar vanaf dat moment zit het ritme er weer in. Op maandag gaat je wekker weer af (onmogelijk tijdstip…) en ga je weer over tot de orde van de dag. Binnen no-time zit je ook op je werk weer in je ritme, en er ontstaat weer een alledaagse routine, maar ook weer met je gedachten bij wat komen gaat…

Neemt niet weg dat paps nog wel erg triomfantelijk is geweest afgelopen weekend… (meestal een minder goed teken voor de ander…)

Ik kan niet anders dan toegeven dat paps aardig op weg is om de stand tussen ons tweetjes naar zijn kant omhoog te trekken. Vanaf vorig jaar september overheers ik het scorebord! Maar paps is hard op weg richting mijn 7… (hij heeft ook alle mollenklemmen geconfisqueerd, is dus natuurlijk niet helemaal eerlijk…)…

Dat betekent voor mij maar eens een ritje richting Welkoop…

En dan komt vandaag het zonnetje tevoorschijn, de temperatuur loopt op… en even zitten we weer met z’n allen in zuid-Frankrijk, te genieten van de Franse zon… Nog maar lang dat gevoel vasthouden…

Liefs Dietske