Zaterdag 19 juni 2010

Vandaag stond een verjaardagsfeest op de kalender van onze neef, wereldkampioen baanwielrennen, Teun Mulder. Hij is “even” overgevlogen vanuit Japan om ruim een week “bij te tanken” bij zijn ouders en daarna weer voor een maand richting Japan vliegt voor zijn keirinwedstrijden en……hij is er keigoed in!

Even zag het ernaar uit dat Jan niet mee zou kunnen naar dit feest, hij was ziek…..ziek van de morfinepleisters. Afgelopen woensdag 16 juni is hij gestart met het plakken van deze pleisters en ik heb nog nooit zo’n heftige reactie gezien. Hij werd eigenlijk direct al “dizzy”, gevolgd door misselijkheid met alleen maar overgeven. En dat kon ie nu net niet gebruiken na 2 weken buikgriep door een bacterie. Hij was al zoveel vocht verloren door die buikgriep en toen kwam dat overgeven er overheen, werkelijk, geen slok water hield ie binnen en als ie met zijn oogleden knipperde, was het alweer mis.

En dan wordt Jan stil…..en ik ook.  Je wilt de wereld bewegen om hem maar beter te laten voelen maar zo werkt het niet. De volgende morgen heb ik direct onze longarts gebeld om te vragen naar een oplossing/alternatief. Zij heeft toen, na ons op het hart gedrukt te hebben om bij enige twijfel haar te bellen, morfinepleisters met een lichtere dosering voorgeschreven.

Helaas blijkt dat Jan geen voordeel heeft bij die lichtere dosering, met de voorgeschreven hoge dosering komt de pijn er nog doorheen, zodat ie extra paracetamol moet slikken (8 stuks per dag).

Hij kan, bij heftige pijnscheuten, terugvallen op extra morfinetabletten, maar dat stel je het liefst zo lang mogelijk uit. Wat een dilemma’s, wat een zoeken naar…..

A.s. woensdag hebben we nog een afspraak staan bij onze longarts, waar ik nu wel blij om ben, kan toch even mijn zorgen om Jan bij haar op tafel leggen en ze is echt lief, lief voor Jan en voor mij.

Maar…..met wat extra paracetamol is Jan toch meegegaan naar het feestje van onze beroemde neef, het was heel erg fijn om even weg te zijn, onze kinderen waren er ook allemaal met natuurlijk de kleine hummels Sophie en Jayden en wat was Jan trots dat Jayden zijn opa herkende en meteen naar hem toekwam en wat kan ik met zulke kleine dingen toch intens gelukkig zijn. Als ik Jan zie lachen op zijn vertrouwde eigen manier, is mijn wereld compleet.

Ook als ik zie dat mijn kinderen genieten, geniet ik stilletjes mee, oh…. jullie zijn me allemaal zo lief!

Lieve Teun, bedankt voor je gezellige feestje, zie dat je nog enkele Japanners verslaat met de keirin en kom gezond weer terug!

Liefs,

Jelske