Maandag 21 juni

De dag dat de zomer begint, een aantal maanden waarin de zon de boventoon zou moeten gaan voeren, waarbij de

bomen vol in groen blad zitten en de beestjes buiten genieten van de zonnestralen. Gisteren was het weer alleen nog wat meer ‘herfstig’, misschien wel een goede verwoording van hoe wij ons voelden. De emoties waren hoog, zowel die van dankbaarheid, blijdschap en gelach, als van intens verdriet en melancholie.Gisteren was namelijk de dag van de fotoshoot door Angelien.

Contact was er al voor de vakantie in Frankrijk met Angelien, op een heel ongedwongen, open manier. Op haar eigen wijze wilde zij laten zien wat de ene mens voor de andere kan betekenen! Bijzonder.

Wel kregen we een ‘opdracht’ van haar mee… “Probeer iedereen een jeans en een wit shirt aan te laten trekken”, gaf zij mij mee. Deze opdracht heb ik vrij vertaald naar een plicht… Aldus kwam Gerben zaterdagmiddag aan met meerdere witte blouses voor paps… De gehele familie kwam dus ook zondagochtend bij mekaar, volledig gekleed in jeans en een wit shirt. Dat alleen al was een mooi effect!

Angelien arriveerde iets over elven, en had telefonisch al doorgegeven dat het misschien wel wijs was om direct te beginnen met de opnames, aangezien de lucht toch al aardig grijs begon te worden..
Aldus geschiedde…

Wat ik alleen al bijzonder vond, los van het gebaar van Angelien, was het feit dat we dit thuis konden doen. Op paps vertrouwde plekkie, helemaal in zijn element, net als wij dat waren. En dan bedenk je je, misschien wel op een vertrouwd plekje, maar blijven we ons zo ‘vertrouwd’ voelen met Angelien? Niets was minder waar. Angelien heeft ons allen het gevoel gegeven van eigen, vertrouwd zijn, op ons gemak voelend… Een gezellige kletstante, waarbij we ons ‘vrij voelden’ om onszelf te zijn. Achter Angelien’s rug om gekke bekken trekkend naar de ‘gefotografeerden’ om leuke reacties te ontlokken…
Een ‘flash’ van Maaike om paps te laten lachen, vier paar ‘onderbroekbillen’ om paps en mams ff een schaterlach te ontlokken… (alhoewel de mensen die op de weg aan het klootschieten waren, wel gedacht moeten hebben…)

Binnen no-time waren de plaatjes geschoten en werd er, onder het genot van een bakkie leut en een broodje nog even nagekletst. Angelien is daarop vertrokken, waarop ook Maaike, Michel en de kids en Gerben weer verder gingen…
En dan wordt het even stil…

Want hoe bijzonder deze momenten even waren, gevuld met meerdere lachen, verdriet voert daarna de boventoon. Want wat het is moeilijk om je weer even bewust te worden van je verdriet, door deze fotoshoot nog weer even extra naar boven gehaald. Wat is het moeilijk om lachend bij elkaar te staan, lachend op de foto te komen, maar dat ondertussen je hart voelt als verscheurd. Tranen laat je dan niet toe, die komen later, maar niet minder heftig. De opgebouwde energie voor de fotoshoot voel je langzaam wat wegsijpelen, en de vermoeidheid slaat toe. Bij paps, die rechtstreeks is gaan rusten in de blokhut, maar ook bij ons sloeg de vermoeidheid toe. En dat is geen gewone vermoeidheid, van een dagje hard werken of lichamelijk hard bezig te zijn geweest. Het is een vermoeidheid die zich uit in je lijf en in je hoofd, moe van het nadenken, moe van het verdriet…

Maar ook komt het besef dat dit ons allemaal is gegeven, dat we zo intens van elkaar genieten, en ook intens hebben genoten van de fotoshoot. En langzaam verdwijnt dan ook die intense moeheid…

Inmiddels heeft Angelien de foto’s al op internet gezet, beschikbaar voor ons gezin. En wat een mooie plaatjes… Vanmiddag belde ze me om me door het menu heen te loodsen, en ‘samen’ hebben we ze bekeken. En weer word ik stil…

Liefs Dietske