Vrijdag 25 juni 2010

Medicijnen….ons huis staat inmiddels vol met medicijnen….en Jan moet dat allemaal slikken (letterlijk en figuurlijk). Vandaag een zware dag achter de rug, om 09.45 uur werden we verwacht bij de afdeling “Pijnbestrijding” in het Gelre Ziekenhuis. Helaas liep de afspraak een half uur uit, ik zag aan Jan dat ie moe werd van het wachten. Maar de arts in deze, dokter Hommes, maakte excuus voor het feit dat ze verlaat was, en dat doet dan weer goed.

Maaike is met ons meegegaan, drie mensen horen meer dan twee, bovendien ben je dan niet zo alleen. Want hoe je het ook wendt of keert en ondanks het feit dat Jan en ik zo samen zijn, ben je soms toch wel heel erg alleen….Maaike wist met wat kwinkslagen toch een aantal keren een glimlach op onze monden te toveren!

We hebben met de arts de afgelopen weken en de huidige medicatie doorgenomen en dan kom je tot de ontdekking dat er niet veel over blijft qua pijnbestrijding. Oké, de doseringen kunnen verhoogd worden en dat zal ook wel gebeuren, maar we moeten weer gaan nadenken….nadenken over óf het plaatsen van een “kastje” die dan via een infuus in het ruggemerg van Jan voortdurend pijnstilling toedient óf over een operatie, speciaal voor patiënten die pijn hebben in een bepaald deel van het lichaam (bij Jan de linkerschouder, -arm, -bovenlichaam). Dit betekent het “doorsnijden” van een zenuw die de pijnprikkels veroorzaakt. De patiënt blijkt dan voor een periode van 8 tot 10 maanden “vrij” te blijven van helse pijnen, maar na deze periode, is gebleken, komt de pijn met nog meer hevigheid terug.

En….we weten niet wat de toekomst gaat bieden….hopelijk is Jan nog heel erg lang bij ons, maar feit is dat ie achteruit gaat met zijn gestel. Geen wonder, eerst die buikgriep met die bacterie, daarna de heftige reactie van de morfine, waarbij hij alleen maar heel erg ziek was en bovendien erge pijn had.

Mijn hart verscheurt, het liefst ging ik met Jan naar een onbewoond eiland, even helemaal niets meer….maar zo werkt het dus niet. Je leven staat volledig op z’n kop, je weet niet wat je te wachten staat en naarmate de “tijd” vordert, word je onrustig, zenuwachtig, verdrietiger dan je al was en meer moe.

Maar het maakt me allemaal niets uit, de wereld kan me gestolen worden, het enige wat ik “wil” is dat Jan niet zo’n pijn heeft, niet zo ziek is, dan is het nog te dragen.

Jan vindt het nog altijd fijn als er bezoek komt, het liefst ‘s middags na 14.00 uur, dat breekt voor hem de dag en dan kan hij eens ergens anders over praten dan over “ziek zijn”, Jan vindt de verhalen van andere mensen altijd boeiend en interessant, bovendien houdt het hem op de been.

We hebben een druk weekend voor de boeg, vandaag was intensief, morgen wordt de verjaardag van Sophie gevierd (onze lieve meid was 24 juni jarig en is 3 jaar geworden). Op zondagmorgen krijgen we bezoek en op zondagmiddag staat het vieren van de verjaardag van onze buurman op de kalender. Hopelijk lukt het Jan om naar zijn kleindochter te gaan (en hij is zoooooo gek met haar) en naar de buurman, we zien het wel.

We weten dat we niets kunnen afdwingen, we nemen het leven zoals het loopt, maar oh….wat is dat moeilijk.

Liefs,

Jelske