Vandaag ben ik weer in de auto naar Epe gestapt. Enige tijd geleden heb ik met papa, mama en onze advocaat afgesproken. Er is veel gesproken, over papa, zijn ziekte (maar ook zijn hartstilstand in 1995), werken, thuis klusjes doen en ook mama werd het nodige gevraagd. Zonder verder echt in te gaan op de reden hiervoor – wat is het intensief geweest. En emotioneel.

Papa kreeg het op een gegeven moment wat moeilijk, mama, ik…wat liggen onze emoties aan de ene kant diep weggegraven en aan de andere kant zo aan de oppervlakte. Soms is een lief woord of gebaar genoeg, soms is het het besef van afscheid, de nabije toekomst. Vandaag kreeg ik zo een lief kaartje van Femke. Ik las de eerste woorden en gelijk stonden de tranen mij in de ogen, en ondanks die tranen deed het me heel goed! Zo fijn zo’n vriendin.

Een van de mooie momenten van vandaag was wel mijn aankomst. Papa en mama dachten dat ik alleen kwam, maar ik had Jayden meegenomen. Papa zag dit en een glimlach brak direct door op zijn gezicht (toch ook wel spanning in zich voor het gesprek). En gelijk is het dan ook wat lichter voor mama. Dus na heel veel geknuffel ging Jayden naar bed en konden wij verder praten. Rond half elf waren wij als gezin weer samen en na even gerust te hebben is papa nog even naar de voetbal gegaan; ik ben een boodschapje gaan doen en mama was de oppas. Thuiskomend na de schapjes was monster2 wakker en mama vertelt verbaasd/trots/gefascineerd dat hij al een hele boterham op heeft en goed gedronken heeft. Hij groeit dan ook als kool! Ook vertelde papa ZEER TROTS dat hij thuiskwam van de voetbal en dat monster2 direct op hem afstoof (op zijn kont schuivend rechterbeen haakt iets onder het linkerbeen en dan met de kont naar voren bewegend….kun je het nog volgen .

Na de lunch is papa nog weer even gaan liggen. Mama en ik zijn erbij gaan zitten en hebben lekker wat gedronken en gepraat met elkaar. Monster2 kwam ook nog even spelen in de gekoelde blokhut (Dietske, wat een uitkomst) en toen weer op naar huis.

Papa heeft nog steeds pijn. De morfine is niet ‘dekkend’ voor de pijn en daarom heeft hij vanochtend nog weer met de pijnpoli gebeld. Door het warme weer vallen de morfinepleisters eraf en de vraag is of papa dan toch een nieuwe pleister mag plakken. Rond de lunch wordt papa teruggebeld en dit mag gelukkig. Ik kwam tante Joke en ome Hans nog tegen en zij adviseerde nog om opsite te kopen (een zuurstof doorlatende doorzichtige pleister, welke je over de morfinepleister kan plakken). Hier heb ik toch nog snel een aantal velletjes van gekocht bij de apotheek – misschien dat dit ook nog helpt.

Maaike