Zaterdag 3 juli 2010

De afgelopen weken zijn heftig geweest, en er lijkt nog geen vooruitzicht op wat minder heftige weken. Paps heeft pijn, pijn die ‘lam slaat’. En ondanks de pijnbestrijding en een hoeveelheid morfine, de pijn is ‘alles doordringend’, en maakt dat paps niet kan doen wat hij graag zou willen. En wat wij zouden willen.
Hier heeft paps niet voor gekozen, toen hij aan heeft gegeven in de zomer geen behandelingen te willen. Hij had voor ogen om van de zomer te gaan genieten, van de plantjes en de beestjes, van zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Misschien nog wel even weg, samen met mams… Allemaal gedachten die waarschijnlijk door zijn hoofd zijn heen geraasd, met goede moed en doorzettingsvermogen. En de pijn staat dit alles in de weg.

Ik vind het zo ontzettend moeilijk om te zien dat hij zoveel pijn heeft. Mijn paps, die oersterke man! Ik zou alles ter wereld ervoor op willen geven, alleen om hem zonder pijn te zien, zodat hij nog een beetje mag genieten. Want voor mijn gevoel is genieten er nu niet meer bij. Door de morfine zakt hij steeds weg, in korte slaapjes. De ‘gruune televisie’ die hij nu eindelijk volop kan zien, maar waarvan hij nu heel veel mist doordat hij wegzakt. En hoe groot zijn wilskracht ook is, de morfine ‘verslaat’ hem hierin..

Ook heeft hij veel last van misselijkheid, waardoor het eten hem niet meer zo goed afgaat. De weken na Frankrijk heeft hij al veel moeten inleveren, doordat hij een bacterie had, maar hij levert nu extra in. De kleding gaat hem wijder worden, en als hij zijn zomerhemd aan heeft, zie ik dat zijn spierbundels en torso magerder zijn geworden. En dat doet me zo zeer.

Elke keer moeten we weer accepteren dat hij een stapje terug moet doen, de achtbaan aan emoties komt dan weer even in volle hevigheid terug, omdat je ermee wordt geconfronteerd op alle momenten van de dag. Waar je even in wat rustiger vaarwater terecht was gekomen, kom je dan terecht in een woeste rivier… En dan moet je je hoofd boven water houden… Maar wat kost me dat een waterlanders…

Vanavond was er een feest van de buren, waarvoor we waren uitgenodigd. Eerst zag paps het niet zitten, hij was niet fit en had pijn. Maar op het moment van vertrek wilde hij toch mee. Met frisse moed stappen we gedrieen in de auto, op weg naar het feest. Maar elke hobbel en bobbel in de weg veroorzaakte veel pijn bij paps. Uiteindelijk hebben we het laatste stuk (landweggetje) met minder dan tien kilometer per uur gereden, proberend te voorkomen dat de hobbels en bobbels te veel pijn zouden brengen. En dan heb je zo’n L..L achter je rijden, die toetert omdat je zo langzaam rijdt. Ze zouden de reden eens moeten weten…
Maar zoals het Dijkgraafjes betaamt, alles om te voorkomen dat die auto ons voorbij zou gaan… Het oerinstinct komt dan echter wel boven, een enorme beschermingsdrang naar paps toe. Woede om die toeterende kerel, onmacht, boosheid, verdriet.

Mijn instinct en hart geeft me in om met een ander, mens of dier, rekening te houden. Maar wee degene die aan de mensen komt van wie ik zielsveel hou… Dan komt mijn oerinstinct boven…

Wat liggen woede en verdriet dicht bij elkaar…

Liefs Dietske