Maandag 19 juli

Na een week van noeste arbeid (niet door ons hoor…) is een wens van paps en mams uitgekomen. De oprit van ons huis, geteisterd door vele autobanden (wat wil je ook met die grote bolides in de familie), fietsporen en schoenafdrukken, kippensporen en hoefafdrukken van Joy, bandensporen van de fiets van Sophie en wat al nog niet meer, heeft een metamorfose ondergaan.

Het was iets wat paps nog graag af wilde zien, een afgerond project waar hij niet meer over na hoeft te denken. En voor mams wat ‘grid’ een wens. Dus werden de hulptroepen ingeschakeld…

En het resultaat? Kom het vooral bekijken! Er staat weer een senseo geinstalleerd in de blokhut, de plek op het moment van paps…

En de afgelopen weken? Die zijn heftig geweest, vind ik. Wat is het ontzettend moeilijk om je vader met zoveel pijn te zien, een ‘verlammende’ pijn, waardoor hij niet meer kan wat hij graag wil. Dit is geen kwaliteit van leven, dit is absoluut het tegenovergestelde. En wat doet mij dat pijn… Zelf lichamelijk voel je die pijn om paps, maar je bent machteloos om er verandering in te brengen, en dat maakt het erg moeilijk. Mijn hoop ligt bij de operatie die donderdag staat te gebeuren, waarbij ik met heel mijn hart verlang naar een geslaagde operatie, waardoor paps pijnvrij wordt. Dat hij weer mag en kan genieten van alles om hem heen…

Bij alles wat ik doe, probeer ik wat voor paps of mams te betekenen. Maar voor je gevoel kun je soms zo weinig betekenen. Wat ik dan doe? Ik neem, tijdens mijn boodschappies op de vrijdagavond, een cowboyboekie voor paps mee, een douchefrisje voor mams. Kleinigheidjes, gewoon met de bedoeling om te laten weten dat ik aan ze denk, dat ik hoop dat ze er van genieten, of dit nu onder de douche is, of door even je gedachten de vrije loop latend terwijl je een boekie leest…
Totdat paps en mams me melden dat de douchekastjes toch wel aardig vol werden, en dat de cowboyboekies in herhaling begonnen te vallen… (lees; ik kocht dus steeds dezelfde…). Tja, toch maar wat anders verzinnen…

En dan is het vandaag de 19e. Nog 1 dagje en het is de 20e juli, paps verjaardag. En ook nog een bijzondere, met zijn aanstaande zestig jaar. Nog bijzonderder, maar ook beladen, omdat de gedachte dat het misschien zijn laatste verjaardag is die we met elkaar mogen beleven. En als je je dat weer even bewust wordt, wordt het weer moeilijk. Wat is het leven de laatste tijd toch moeilijk.

Maar wie had kunnen denken dat we dit met mekaar nog mochten meemaken? Wat heb ik toch een oersterke vader, met een enorme wil, kracht en doorzettingsvermogen. Wat heb ik toch een oersterke moeder, met eenzelfde wil, kracht en doorzettingsvermogen. En mijn zus, zwager en broer? Ik vind dat we allemaal een enorme kracht, wil en doorzettingsvermogen laten zien! Met mekaar, vol liefde en aandacht. Vol van tranen van verdriet, vol van grijnzen en lachmomenten.

Ik hoop dat morgen een dag wordt vol van mooie momenten, een dag dat we bij mekaar mogen zijn en dat we van elkaar mogen ‘genieten’. Dat paps meerdere grijnzen worden ontlokt door streken of uitspraken van Sophie en Jayden, dat hij enorm kan lachen om het cadeau wat hij gaat krijgen van zijn gezin…

Liefs Dietske