Donderdag 22 juli

Vanmorgen hebben mams en ik paps naar het ziekenhuis gebracht voor zijn operatie. En wat hebben we een hoop dat deze pijnbestrijding aan zal slaan. Dat hij daardoor geen pijn meer heeft, en kan eten en drinken en weer wat kan ‘knooi’n’ in en om het huis.
En natuurlijk had hij gelijk alweer praatvolk op zaal; een broeder van de vervoersdienst, een verpleegster…
Samen hebben we paps uitgezwaaid, terwijl hij liggend in zijn bed, werd vervoerd richting operatiekamer. En dat is best moeilijk.

Maar gelukkig kwam even terug het verlossende telefoontje, van paps zelf! Hij was weer terug op zaal en, ondanks dat hij met wat dubbele tong sprak, goed aanspreekbaar.
De operatie was volgens de artsen goed gelukt en inmiddels zijn ze ook al gestart met het afbouwen van de morfine. Het was wel wat vervelend geweest, want paps heeft geen ‘roesje’ gekregen, hij was bij kennis tijdens de operatie. Maar hij heeft tijdens de operatie ook nog allerlei opdrachten moeten uitvoeren (met zijn hand ergens in knijpen ed).

Mams en ik gaan ons weer ‘opmaken’ om richting Apeldoorn te gaan, voor het middagbezoekuur. En we zien het wel even hoe paps zich voelt. Als hij zich echt niet goed voelt, kunnen we altijd weer gaan, maar als hij zich ook maar enigszins redelijk voelt blijven we fijn bij hem!

Liefs Dietske