Vrijdag 23 juli 2010

Na een heftige ingreep is Jan weer thuis, thuis op z’n eigen plekje in zijn blokhut….en nu maar hopen op herstel. Het is hem niet meegevallen, de ingreep is gedaan bij volledig bewustzijn en zonder verdoving en dat was erg pijnlijk en hij heeft al zoveel pijn geleden. Hij was gisteren in het ziekenhuis ook “lauw”, moe, maar wel goed bij gelukkig!

De afspraak was dat ik hem vrijdagmorgen om 09.30 uur op mocht halen, maar dat werd iets later, de reden hiervan is dat hij niet zelfstandig kan lopen, hij heeft ondersteuning nodig anders valt ie. Dus de benen willen nog niet wat Jan wil, maar gelukkig is er een rollator thuis en natuurlijk zijn wij er voor hem!

Hij heeft nog behoorlijke pijn in zijn nek door de operatie, volgens de artsen verdwijnt dit binnen een paar dagen. Ook het zelfstandig kunnen lopen moet na een paar dagen weer mogelijk zijn, een ieder kan nagaan hoezeer wij hopen, hopen dat Jan weer enigszins kwaliteit van leven krijgt, hij heeft genoeg geleden de afgelopen weken. Het is hem ook duidelijk aan te zien; alleen maar pijn, misselijk, niet kunnen eten of drinken, obstipatie, het heeft hem afgemat, veel teveel afgemat.

We hebben tips gekregen van een dietiste hoe weer aan te komen in gewicht, mocht dit niet lukken, heb ik al eiwitrijke drankjes in huis, maar we gaan van het positieve uit (ik ga hem in ieder geval vetmesten; beter 6 x daags een kleine maaltijd dan 3 x daags een grote maaltijd).

Alles wat Jan voorheen niet mocht eten, staat nu op het lijstje “must eat”, zoals snacks, roomboter, volle melk, veel vlees (vooral kip en vis), milkshakes, ijs, door alle papjes volle slagroom en ga zo maar door, ik hoop zo dat hij trek krijgt hierin!

Jan heeft het gevoel dat hij de alles overheersende pijn in de linker bovenkant van zijn lichaam kwijt is, hij voelt wel zijn ribben, maar dat vindt hij peanuts….Hij is al begonnen met het afbouwen van de morfine, de dosis van de morfinepleister is al verlaagd en sinds gisteren gebruikt hij geen morfinetabletten meer, hij slikt op dit moment alleen nog 8 paracetamol per dag!

Het klinkt allemaal heel erg goed, maar hij moet echt opbouwen, op dit moment slaapt ie nog erg veel, is heel erg moe, eigenlijk is alles hem nog teveel. Maar hij heeft het achter de rug, wat een opluchting en wat hebben we allemaal meegeleden. Ook wij zijn een beetje kapot, we voelen allemaal ons lichaam en we zijn allemaal moe, maar ondanks dat hebben we allemaal een glimlach op onze gezichten, want hij is weer in ons midden!

Een vriend van ons, Herman Brummel, vindt dat Jan een gouden medaille heeft verdiend; Herman maakt Jan iedere dag mee tijdens het koffieuurtje ‘s morgens en het deed hem ontzettend zeer te zien hoe Jan worstelde….maar toch volhield, hij zag dat Jan iedere dag opnieuw inleverde qua gestel, maar Jan bleef trouw aan zijn morgenritueel en fietste (sinds enkele weken met de elektrische fiets) rond een uur of tien richting Epe om met de mannen “bij te praten”. Hij heeft grote bewondering voor Jan en de woorden van Herman doen ons allemaal zo goed, trouwens de lieve belangstelling van familie, vrienden en kennissen is ook overweldigend!

We gaan weer verder, verder met opnieuw de draad oppakken in onze onwerkelijke wereld, maar wat zijn we als gezin samen één, ondanks het steeds meer moe worden, geeft dit een energie….onvoorstelbaar!

En ik…..ik kan vol verwondering kijken naar Jan en naar onze kinderen Gerben, Maaike en Michel, Dietske en niet te vergeten Sophie en Jayden, wat een kracht tonen zij en wat een steun zijn zij voor mij, voor het eerst in mijn leven voel ik trots, trots op de mensen waar ik zo heel erg veel van houd!

Liefs,

Jelske