Zondag 25 juli

Een programma op tv, waarbij mensen in beeld komen die elkaar weer mogen begroeten en in de armen sluiten na een reis in het buitenland, of afscheid nemen van een dierbare. Tranen van geluk bij het weerzien van elkaar, tranen van verdriet omdat er afscheid genomen moet worden, overmand worden door emoties.
Het verhaal achter de mensen die vol spanning staan te wachten, wordt verteld. Mooie verhalen, trieste verhalen, verhaal met emotie.

En terwijl ik dit programma kijk, moet ik aan thuis denken. Aan alle momenten dat we tegen elkaar zeggen; ‘hello’.
Elk facet van een ieder van ons gezin omarm ik met een hello. En ondanks dat we allemaal wel een facetje hebben waarbij ik denk goodbye, zou ik niets ter wereld willen inruilen voor de persoonlijkheden die we zijn.

En het leven ga ik zien  in hello en goodbye. Elk moment dat we samen zijn, ontdek ik weer nieuwe dingen van die ander. En die ander in mij. Elke dag ontwikkelen we, ontplooien we ons, wordt onze persoonlijkheid gevormd en krijgt meer facetten. Elke dag. Elke dag weer een hello.
En een goodbye voor de dag die is geweest.

Er zijn nog zoveel hello’s die ik bij paps wil ontdekken, nog zoveel hello’s die ik in petto heb voor hem.
Sophie en Jayden laten elke keer dat ze bij paps en mams zijn hun hello’s zien, en wat zijn paps en mams trots op die kleine meid en kleine kerel. En elke keer als Maaike en Michel de kids weer mee naar huis nemen, is er een goodbye. Elke keer weer een moeilijk moment, het dag zeggen tegen levendigheid, ondeugendigheid, speelsigheid.

Elke goodbye lijkt moeilijker te worden.

De realiteit van het leven van alledag is er een van goodbye. Zoveel heeft paps al moeten inleveren. Goodbye aan tal van kilo’s, goodbye aan volledig dingen in eigen hand hebben, goodbye aan ‘knooi’n om ut huus’. Er zijn al zoveel goodbye’s geweest. En elke goodbye is er een geweest van accepteren en proberen door te gaan.

Maar deze strijd wordt op het moment heel erg zwaar. Een hele heftige operatie, afkickverschijnselen, misselijkheid, niets kunnen drinken en eten, pijn. Het leven is erg zwaar geworden voor paps. Het leven is zwaar geworden voor mams, zij ziet paps elke dag weer met deze zware strijd worstelen. Het leven is voor ons allemaal op het moment erg zwaar. Goodbye’s zijn zwaar.

En dan sta je even stil. Stil bij al die momenten met een glimlach, stil bij al die momenten met een traan. En bij deze traan denk ik aan wat nog gaat komen.

Hello Goodbye

I wish hello’s weren’t followed by goodbye’s

Dietske