Zaterdag 31 juli

De afgelopen weken was de blokhut weer het terrein van paps. Het leven speelde zich bijna volledig af op zijn stekkie, van rustmomenten tot koffie leuten met bezoek, van spelende kleinkinderen met een dvd-tje op tot nachtrustplaats van Gerben. En met zijn verjaardag heeft paps heel toepasselijk een deurmat gekregen met een grote X. X marks the spot!

De afgelopen acht weken zijn weken geweest van achteruitgang en inleveren. Paps heeft vanaf Frankrijk veel ingeleverd, aan kracht, aan gewicht, aan uithoudingsvermogen. Druppelsgewijs sijpelde ons alles door de vingers heen, en je hebt geen controle en bent niet bij machte om er iets aan te veranderen.
De afgelopen week was heftig, kwaliteit van leven was er niet meer…
Maar ‘een klein wondertje’ heeft in Huuze Vemde plaatsgevonden. Vanaf afgelopen woensdagavond leek het tij iets te keren, maar je bent nog erg voorzichtig met je hoop.

Paps houdt zijn eten en drinken nu binnen, hij is weer helderder dan lange tijd geweest is, en mams en ik worden zelfs weer wat ‘besteld’. Maar oh, wat zijn wij blij dat we weer ‘besteld’ worden… Er worden weer wat ‘grapjes’ gemaakt door paps en zijn grijns laat zich weer wat vaker zien, er is weer een sprankeling in zijn ogen!
Het bewegen wil nog niet zo vlotten, maar geen wonder. Hij heeft acht weken aan spierkracht ingeboet, van reserves is geen sprake meer. Zijn energielevel is natuurlijk laag, maar geen wonder, hij kon ook niets binnenhouden. Maar hoop doet leven, en onze hoop is dat er misschien geleidelijk wat energie kan worden opgebouwd, geleidelijk wat spierkracht kan worden teruggewonnen. En langzaamaan zal hoop dan misschien werkelijkheid worden…

Gisteren waren Maaike en ik jarig, wat we zondag met elkaar zullen gaan vieren. Maar mijn verjaardagscadeau heb ik al gehad!
Samen met paps ben ik richting Boerderij gereden om een foto van zijn levende have op te halen, en het tijdschrift waar deze foto te zijner tijd in zal verschijnen.
Ik kan niet vertellen hoe goed het mij heeft gedaan om samen met paps even op stap te zijn. Ondanks dat X marks the spot een heel fijn stekkie is, zie ik mijn paps het liefst in beweging, in gesprek met mensen. En dat mocht ik gisteren dan ook even aanschouwen! Dat was mijn cadeau, meer heb ik niet nodig…

Vanochtend was paps niet fit, het kan soms verschillen met het halve uur. Maar na de eerste koffieronde bij mij thuis leek het weer wat op te knappen. Een bijzondere brief viel voor paps en mams in de brievenbus. Een brief die ons allen diep heeft geraakt, die verwoordde hoe het leven er op dit moment uitziet voor paps, en welke sprak van een bewogenheid en liefde, wat eigenlijk zo moeilijk is om te verwoorden en over te brengen. Maar lieve schrijver, het is overgekomen!
Het nuttigen van ons zaterdag-soepje was het volgende op het program, het heeft ons gesmaakt.

Een opmerking van paps zette mij tot daden. Joy liep in het kippenweitje en de paarden van de buren in de grote weide. Vol enthousiasme heb ik Joy ‘geleid’ richting de paarden, en met z’n drietjes gaven ze mekaar een ‘neusje’. Maar ik ben er nu wel achtergekomen dat Joy ‘X marks the spot’ ook kan vinden… Allenig was dat scheenbeen en dijbeen wat ditmaal ‘X marks the spot’ was. Een hoefijzervorm op mijn dijbeen en een bont en blauw scheenbeen later, stap ik weer naar binnen, waar moeders al klaar staat met een coldpack en jodium… Drie ‘kneusjes’ op een rij…

En ondanks de tranen van pijn en schrik, konden we er met z’n drietjes wel om lachen…

Liefs Dietske