Zondag 15 augustus 2010

Het bijwerken van onze site heeft even op zich laten wachten. De reden hiervan is dat er zoveel is gebeurd en dat we allemaal zo moe waren (en zijn) van de afgelopen tijd. En als er dan eens even tijd is, ben je al blij dat je rustig kunt gaan zitten. Maar nu wordt het toch hoog tijd om te vertellen hoe het op dit moment met Jan gaat.

Sinds het niet meer plakken van morfinepleisters en slikken van morfinetabletten kan Jan weer eten en drinken, dat op zich is al bijzonder, bovendien hoeft hij niet meer over te geven en heeft hij geen last meer van zoveel andere ongemakken die de morfine veroorzaakte. De operatie heeft zijn werk gedaan wat betreft de pijn bij zijn longen, deze pijn is absoluut minder geworden en dat is ook een verademing voor Jan.

Ontzettend jammer dat hij ziek werd van gordelroos, ook de antibiotica hiertegen heeft zijn werk gedaan, maar al met al is Jan nog steeds erg zwak en loopt hij moeilijk, een rondje om het huis lukt hem nog, maar eigenlijk is alles hem teveel, de energie is op. En wat doe je dan, je zoekt overal een verklaring voor; misschien wordt dit tekort aan energie veroorzaakt door de afgelopen zware periode en door de antiobiotica, waar hij nu mee gestopt is.

De regelmaat houdt hem en ons het best op de been, op tijd uit bed, rustig eten, even naar Epe voor zijn dagelijkse koffieuurtje samen met maatje Herman die trouw iedere morgen voorrijdt met zijn auto om Jan op te halen. Als ik dan thuiskom na twaalven, eten we samen een broodje waarna Jan gaat rusten en ik weer naar mijn werk ga. Op dit moment stop ik ‘s middags iets vroeger met mijn werk, zodat ik ‘s avonds rustig kan koken, dit lukt Jan niet meer.

Eigenlijk is alles hem teveel; een praatje maken als er bezoek is, doet ie gelukkig nog met plezier en onderhand is bezoek ook regelmaat geworden. Onvoorstelbaar hoeveel bezoek we hebben gehad en nog steeds krijgen. Het fijnst voor Jan is als het bezoek ‘s middags een uurtje komt, dan duurt de dag voor Jan niet zo lang; iedereen is welkom!

Gisteren zijn we een dagje “uit” geweest naar Maaike & Michel; Dietske om te helpen met schuren en beitsen van de garage en Jan en ik om te helpen met de kids. Wat genieten we toch ontzettend van deze kleine hummels die altijd vrolijkheid en lachmomenten brengen en lachen is iets wat we niet zoveel meer doen bedacht ik me laatst. Gelukkig leven we ons leven wel met een glimlach om onze monden.

Vandaag was een redelijk rustige dag met 2 bezoekjes. Nadat het bezoek was vertrokken, vonden we het samen tijd worden voor een toerritje met de auto. Het toeren langs de dijk (Heerde/Veessen/Hattem) vinden we beiden mooi in alle jaargetijden die ons land kent. Het was even goed om de auto te pakken en weg te gaan, anders zit Jan de hele dag in dezelfde houding.

A.s. donderdag hebben we een afspraak staan bij onze longarts, er zal ook een foto genomen worden van Jan’s longen, we weten nog niet of we de uitslag willen weten, dat zien we donderdag wel.

We leven met de dag, vandaag is vandaag en wat morgen brengt, zien we wel.

Liefs,

Jelske