Met alle verbouwingsperikelen in mijn eigen huis waardoor ik tijdelijk bivakeer bij vrienden is het bezoeken van het ouderlijk huis in Epe keer op keer niet alleen fijn om elkaar weer te zien in deze tijd, maar ook een rustmoment voor mijzelf.

Want in Epe staat die blokhut die pa in de loop der tijd heeft omgetoverd tot bijna een vijf sterren verblijf te wachten op mij. Mijn privéverblijf als ik in Epe ben. Het ontbreekt hem nog maar net aan room-service maar verder van alle gemakken voorzien (and it is all mine ).

Zo ook afgelopen weekend. Op donderdagavond kwam ik aan in Epe waar, zoals gebruikelijk, een weergaloze maaltijd van mams op mij stond te wachten. En ja, ik geef het toe, ook mijn was sleep ik zo nu en dan mee aangezien mijn eigen huis nog even een verbouwingspuinhoop is. En mams doet natuurlijk liefdevol al dat strijkwerk voor haar zoon. Maar het komt met een prijs….

Want om het huis is echter altijd wel iets te doen. Zelfs als er niets te doen is, verzint vader Jan wel een klusje voor zijn zoon. En zo stond het ingraven van palen op het programma van vrijdag. Een klus waar ik sinds het ingraven van bielzen lang geleden bij de wei geen liefhebber van ben, want het gat is nooit diep genoeg. Al komt het grondwater je spuitend tegemoet, nee, het gaat moet nog dieper….en dieper….en dieper. En staat de paal er dan eenmaal in dan staat ie weer niet recht genoeg en heb je alle kracht nodig om de paal er weer uit te krijgen en opnieuw te plaatsen.

Maar er is wel een groot verschil met voorheen. Voorheen was dit een klus die ik samen met papa deed (en met anderen) en dat kan nu niet meer. En omdat het niet meer kan, lijkt het wel alsof ik zelf in een keer een stuk handiger ben geworden. Niet dat het rocket science is, maar er is geen keuze. En dus groef ik de palen in, bevestigde ik het gaas weer en zorgde ik weer dat het schrikdaad werkte. Voorheen liet ik dat over aan pa, maar nu is het up to me.

En na een paar uren noeste arbeid was de klus geklaard. Waren mijn armen en handen gehavend door de wonden en keek ik trots naar mijn werk. Prachtig. Totdat Jan ‘Arendsoog’ Dijkgraaf even kwam kijken. In één oogopslag zag hij dat de palen niet exact op gelijke hoogte stonden en verwachtte ik de opmerking dat een van de palen er uit moest en toch iets hoger moest staan.

Maar niets van dat. “We zagen gewoon een stuk van die ene paal af, komt wel goed” zei paps terwijl hij tevreden keek hoe er weer een klus afgerond was. En of die opmerking nu kwam door mijn wellicht wat ongeruste blik over het vooruitzicht om de paal weer uit te graven of omdat hij het praktisch bekeek, maakte mij op dat moment niet meer uit.

Het voelde namelijk goed dat hij het goed vond. Dat er weer een klus van de lijst weg is en dat we weer tijd met elkaar hebben kunnen doorbrengen. Ook al is het zo merkbaar dat hij niet meer de dingen kan die altijd zo vanzelfsprekend waren voor ons allemaal. Hij is mijn papa. Die geweldige man van wie ik zoveel heb meegekregen en de man van wie ik houd. Tot komend weekend dus maar weer.