Zaterdag 24 september 2011

Ik heb niet zoveel “nieuws” meer, mijn wereld is stiller geworden….onze wereld is stiller geworden. Ik voel zoveel, maar het is zo moeilijk uit te leggen. Het verdriet om Jan is onvoorstelbaar groot, hij was en is immers mijn alles en ik mis hem in letterlijk alles. Zijn liefde voor mij, voor zijn (klein-)kinderen, zijn overtuigende, aanstekelijke lach, zijn humor en zijn plagen, zijn eigenwijsheid, zijn “er zijn voor elkaar”.

Alles werd altijd opgelost en dingen die kapot gingen, werden gerepareerd door Jan….ook iets wat je mist, want ik weet soms werkelijk niet hoe ik sommige dingen moet oplossen, laat staan repareren. Slapeloze nachten heeft dit tot gevolg en ik slaap al zo slecht. Ik heb me nu met het idee “verzoend” dat het slechte slapen te maken heeft met het hele rouwproces en dat ik het de “tijd” moet geven (haha, wie gelooft dat….vraag ik me cynisch af).

Maar het betekent wel dat de moeheid blijft…..onvoorstelbaar moe…..ik snap niet dat ik nog kan functioneren. Ik heb mijn volledige aandacht nodig bij mijn werk en gek genoeg lukt dat, maar als ik ‘s avonds naar huis ga, valt er iets van me af…..ik kan mezelf even laten gaan…..eten en dan even liggen op de bank, even bijtanken waarna er niets meer uit mijn handen komt….soms baal ik van mezelf.

Maaike heeft zo mooi geschreven hoe onze vakantie was en zo voelde ik het ook. Het was even rust, heel veel zon (en ik heb die warmte zo nodig, want ik heb het altijd zo koud) en het was geweldig om met onze (klein-)kinderen samen te zijn. Wat zou Jan trots op mij en Dietske geweest zijn dat we 1400 kilometer samen hebben afgelegd, om beurten rijden….het ging super samen! Maar wat hebben we hem gemist daar in Bormes les Mimosas….woorden waren meestal niet nodig….we waren samen en daar ging het om!

En dan is de vakantie voorbij, zo gauw je weer thuis bent, word je weer rusteloos….op zoek naar….

8 maanden geleden is Jan overleden en mijn wereld wordt weer harder, ik moet immers weer meedraaien in deze snelle, harde wereld. Heel veel mensen zijn Jan vergeten, het doet ongelooflijk veel zeer. Maar….Jan heeft me nog gewaarschuwd….een dag voor zijn overlijden….hij wist hoe het zou gaan en hij vroeg me mezelf daarop voor te bereiden….hoe waar waren zijn woorden.

Des te meer warm ik me aan die personen die er wel zijn; lieve zussen en zwagers, vrienden van Jan en mij die blijven langskomen, bijzondere collega’s, lieve kaartjes af en toe, bijzondere gedichten die je ontvangt, een bijzonder cadeau voor Dietske en mij van Teun, een onverwacht bezoekje van Henk en een collega op mijn (klote-)verjaardag, Nick die mijn cv-ketel repareert….jullie weten niet hoe goed mij dit doet!

Maar het meest dank ik onze kinderen, allemaal kanjers….wat voel ik me fijn en thuis bij hen, ik geloof niet dat ik het zonder hen zou redden.

Lieve Jan, het “in stand houden van deze site” is voor jou, dat heb je me ook gevraagd vlak voor jouw overlijden, maar het is soms zo moeilijk om de woorden te vinden….en altijd weer moet ik huilen bij het schrijven van alle woorden, maar misschien is dat wel goed, het voelt klote, maar het geeft weer even lucht.

Lieve Jan, je zit in mijn hoofd en mijn hart. Als ik ‘s morgens wakker word, voel ik het gemis en het verdriet en dat gaat de hele dag zo door totdat ik ‘s avonds eindelijk in slaap val.

Wie kan me vertellen wanneer mijn verdriet “zachter” gaat worden, wie kan me vertellen hoe ik “het” ga redden….niemand…..want je zult het zelf moeten “doen”….zo zei Jan het altijd….en hij heeft het gedaan, vanaf zijn 44e jaar heeft hij alle tegenslagen in zijn leven het hoofd geboden, vanaf het nulpunt heeft hij iets van zijn leven gemaakt, hoe moeilijk het soms ook was, terugkomen van twee hartstilstanden met een hartinfarct (en dat was een gigaklus), diverse operaties, zijn werk bij de technische dienst in het Lukas Ziekenhuis stopte op veel te jonge leeftijd en altijd bleef Jan de moed erin houden….en ik weet waardoor het hem lukte…..onze liefde voor hem…..dat sleepte hem overal doorheen…..en toen trof hem en ons het noodlot…. mesothelioom, geen genezing mogelijk, onze liefde voor Jan was dit keer niet genoeg,  maar….zijn liefde voor mij, voor ons was onvoorwaardelijk….en dat is wat ons op de been houdt.

Jelske