Lieve Jan,

Kerst 2011 is voorbij, nog één avond te gaan, morgen weer aan het werk. Ik heb geen kerstgevoel, want ik mis je zo, zonder jou is het leven haast te zwaar.

Ik heb een kerstboom in de kamer staan en er branden ook lampjes buiten, ik vind het gezellig, maar het raakt mijn hart niet. Er is niet zo heel veel meer wat mijn hart wel raakt, het is net alsof ik helemaal koud van binnen ben.

Ik heb zelfs kerstkaarten geschreven, verstand op nul en dan lukt het wel….

En Jan….de hele keuken hangt weer vol kerstkaarten, wat zou je hiervan genoten hebben. Soms krijg ik kaarten die me doen glimlachen, soms zijn het kaarten die me laten huilen en soms zijn het kaarten waar ik versteld van sta en soms….krijg je geen kaart van juist diegene die “voorheen” altijd wel stuurde.

Dank zij jouw en mijn kanjers houd ik het vol, zij zijn het die me de zin van het leven laten zien en voelen, we hebben het niet gek gedaan samen….

En overal duiken problemen op, dan gaat er weer iets kapot (en dat gebeurt vaker dan je denkt), dan betrap je mensen op zoveel egoïsme en oneerlijkheid dat je daar dagen en nachten lang over kunt prakkizeren (want ik kan niet meer praten met jou, alleen nog maar tegen jou….), er wordt van alles wat gevonden, kortom, het wordt er allemaal niet gemakkelijker op.

Maar soms Jan ben ik verwonderd over die mensen die echt om jou hebben gegeven of om mij geven…. ze blijven komen, ze helpen me verder om wat voor manier dan ook en dan word ik stil, ik hoef hier niet om te vragen (dat alleen al is al zo fijn), het wordt gewoon gedaan.

Ik word ook stil als anderen aan onze kinderen juist dat stukje aandacht geven wat ze nodig hebben en willen begrijpen hoe moeilijk ook zij het hebben.

Kerst 2011, we zijn samen geweest Jan, we hebben samen gekletst, gegeten, televisie gekeken, samen gelachen om Sophie en Jayden, maar ik denk dat een ieder van ons ook af en toe heel alleen was….alleen met jou!

Een bijzonder gedichtje vond ik nog, een moeder heeft dit geschreven omdat ze haar dochter heeft verloren….ik werd er helemaal stil van….zo treffend en zo herkenbaar….

Aanvaard mij

Wil je mij aanvaarden
met mijn verdriet
om mijn lief

Wil je mij aanvaarden
als ik nog een keer
kom met mijn verhaal

Wil je mij aanvaarden
als ik mezelf
niet aanvaarden kan

Wil je mij aanvaarden
wanneer iets me nog niet lukt

Wilt je mij aanvaarden
zoals ik zoek naar
mijn eigen weg

Heel langzaam
zal ik proberen
de weg te vinden
te leven
met mijn grote verdriet