Wat een toeval was het dat we allemaal bij elkaar waren die dag. Wat bleek…de laatste dag. Wat missen we papa enorm. En wat moet mama papa wel niet missen, zo enorm. Het voelt nog als gisteren. Mama vertelde van het weekend dat zij nog bijna elke minuut weet, wat gebeurde er toen, en daarna was dat… We vergeten het niet.

Ik scrolde van het weekend zelf door allerlei foto’s en toen kwam ik nog de foto’s tegen van ons laatste samenzijn.

Papa, we houden van jou. En we missen jou enorm!

Maaike

Kerst 2011 is voorbij, nog één avond te gaan, morgen weer aan het werk. Ik heb geen kerstgevoel, want ik mis je zo, zonder jou is het leven haast te zwaar.

Ik heb een kerstboom in de kamer staan en er branden ook lampjes buiten, ik vind het gezellig, maar het raakt mijn hart niet. Er is niet zo heel veel meer wat mijn hart wel raakt, het is net alsof ik helemaal koud van binnen ben.

Ik heb zelfs kerstkaarten geschreven, verstand op nul en dan lukt het wel….

En Jan….de hele keuken hangt weer vol kerstkaarten, wat zou je hiervan genoten hebben. Soms krijg ik kaarten die me doen glimlachen, soms zijn het kaarten die me laten huilen en soms zijn het kaarten waar ik versteld van sta en soms….krijg je geen kaart van juist diegene die “voorheen” altijd wel stuurde.

Dank zij jouw en mijn kanjers houd ik het vol, zij zijn het die me de zin van het leven laten zien en voelen, we hebben het niet gek gedaan samen….

En overal duiken problemen op, dan gaat er weer iets kapot (en dat gebeurt vaker dan je denkt), dan betrap je mensen op zoveel egoïsme en oneerlijkheid dat je daar dagen en nachten lang over kunt prakkizeren (want ik kan niet meer praten met jou, alleen nog maar tegen jou….), er wordt van alles wat gevonden, kortom, het wordt er allemaal niet gemakkelijker op.

Maar soms Jan ben ik verwonderd over die mensen die echt om jou hebben gegeven of om mij geven…. ze blijven komen, ze helpen me verder om wat voor manier dan ook en dan word ik stil, ik hoef hier niet om te vragen (dat alleen al is al zo fijn), het wordt gewoon gedaan.

Ik word ook stil als anderen aan onze kinderen juist dat stukje aandacht geven wat ze nodig hebben en willen begrijpen hoe moeilijk ook zij het hebben.

Kerst 2011, we zijn samen geweest Jan, we hebben samen gekletst, gegeten, televisie gekeken, samen gelachen om Sophie en Jayden, maar ik denk dat een ieder van ons ook af en toe heel alleen was….alleen met jou!

Een bijzonder gedichtje vond ik nog, een moeder heeft dit geschreven omdat ze haar dochter heeft verloren….ik werd er helemaal stil van….zo treffend en zo herkenbaar….

Aanvaard mij

Wil je mij aanvaarden
met mijn verdriet
om mijn lief

Wil je mij aanvaarden
als ik nog een keer
kom met mijn verhaal

Wil je mij aanvaarden
als ik mezelf
niet aanvaarden kan

Wil je mij aanvaarden
wanneer iets me nog niet lukt

Wilt je mij aanvaarden
zoals ik zoek naar
mijn eigen weg

Heel langzaam
zal ik proberen
de weg te vinden
te leven
met mijn grote verdriet

Als alléén woorden konden vertellen hoe iemand zich voelt
Dan was dit verhaal oneindig, als een film die elke maal wordt teruggespoeld
Want jouw afgelopen jaar is er één van emotie en verdriet
Waarbij jij noodgedwongen een leven met papa achterliet

Zoveel jaren samen, een eenheid, liefde, dat is waar jullie samen voor stonden
Voor eeuwig als man en vrouw, als vader en als moeder, verbonden
Onbeschrijflijk, dat dit gemis jou moet treffen
Iets wat Sint zich nauwelijks kan beseffen

Bij elke zucht en stap die je zet
Is Jan in jouw gedachten, als een totaalpakket
Nooit zal het leven meer zo zijn als dat het was
Want je mist jouw man, jouw maatje, jouw kompas

Achter je liggen maanden van afscheid, verdriet en gemis
En boordevol mooie en liefdevolle herinneringen aan Jan, zeer gewis
Denk aan Jan, de rommelmaker in vol ornaat
Maar vaak met verbluffend resultaat

Denk aan Jan, de handy-man in alles wat hij deed
Zonder hem is het leven incompleet
Denk aan Jan, de man die dingen graag op de spits dreef
Doorspekt met zijn gevoel voor humor, waarbij een hartelijke lach niet uitbleef

Jan, jouw maatje, zal immer voortleven in de harten van jou, je kinderen en kleinkinderen
Niets zal dat ooit kunnen verhinderen
De tijd vliegt, maar de pijn en het gemis horen bij je dagelijkse praktijk
Aan Jan een ware liefdesblijk

Heel veel mensen beseffen niet dat ‘rijkdom’ ligt bij de mensen die je lief hebt
En dat deze ‘rijkdom’ nooit wegebt
Weet je omarmd door de liefde en warmte van je gezin
Onvoorwaardelijk, en niets daar tussenin

De afgelopen tijd is je niet in de koude kleren gaan zitten, want emotie vraagt nogal wat van een mens
Menig kilo ben je kwijtgeraakt, tot aan de grens
Aan het eten heeft dat niet gelegen, zorgen, spanning en verdriet waren de oorzaak
Maar dat heeft uiteindelijk wel geresulteerd in een bezoekje aan een speciaalzaak

Met de hulp van een personal styler ben je van top tot teen in het nieuw gestoken
En even werd het verdriet doorbroken
Voor het eerst in lange tijd even genieten van aandacht en betrokkenheid in een bijzondere vorm
Even niet overmand door de emotie-wervelstorm

Je gedachten de vrije loop, en genietend van het moment
Je was het haast helemaal ontwend
Even helemaal nergens over nadenken, gewoon doen
Jezelf verwennen, door je in het nieuw te steken voor het komende seizoen

En tijdens deze verwenavond kreeg je een groot compliment
Een echt catwalkmodel, dat was evident
Jan zei je dat ook vaak, jij was zijn allermooiste, gevolgd door een tik op je billenpartij
Hij zou genoten hebben van je show met je nieuwe kledij

Ondanks je gemis kun je genieten en lachen met je dierbaren om je heen
Doorzettingsvermogen als karaktertrek is jou niet vreemd, daar kun je niet omheen
Wekelijks heb je nu een kleinkinderen-dag
En hun capriolen veroorzaken zo nu en dan een schaterlach

Elke vrijdag maak je weer de toer richting Amersfoort-city om je kleinkind-gehalte wat op te schroeven
Om de bijzondere band met hen een hele dag te proeven
En als dan zo’n kleintje ’s avonds zwaait naar de sterretjes in de lucht
Dan komen herinneringen aan Jan voorbij, in een zucht

De gedachte dat Jan met je meekijkt en je hoort en ziet
Doet je verdriet wat verbleken, tovert een traan en een lach op je gezicht, en je hart stroomt vol van liefde, zonder limiet
Wat zou Jan trots op je zijn, op hoe je je staande weet te houden in de harde wereld van het moment
En weet dat hij achter je staat, voor de volle 100 %

In gedachten hoor je zijn stem, bedenk je wat hij zou hebben gedaan
En met hem in je hart en in je hoofd ga je een nieuwe wereld met ervaringen aan
Lieve Jelske, je hebt laten zien dat je kracht en doorzettingsvermogen bezit
Maar als je het even niet meer weet, of als je wordt overmand door verdriet en gemis, weet dat je kinderen en kleinkinderen onderdeel zijn van je survival-kit!

Liefs Sint en Piet

Ik heb niet zoveel “nieuws” meer, mijn wereld is stiller geworden….onze wereld is stiller geworden. Ik voel zoveel, maar het is zo moeilijk uit te leggen. Het verdriet om Jan is onvoorstelbaar groot, hij was en is immers mijn alles en ik mis hem in letterlijk alles. Zijn liefde voor mij, voor zijn (klein-)kinderen, zijn overtuigende, aanstekelijke lach, zijn humor en zijn plagen, zijn eigenwijsheid, zijn “er zijn voor elkaar”.

Alles werd altijd opgelost en dingen die kapot gingen, werden gerepareerd door Jan….ook iets wat je mist, want ik weet soms werkelijk niet hoe ik sommige dingen moet oplossen, laat staan repareren. Slapeloze nachten heeft dit tot gevolg en ik slaap al zo slecht. Ik heb me nu met het idee “verzoend” dat het slechte slapen te maken heeft met het hele rouwproces en dat ik het de “tijd” moet geven (haha, wie gelooft dat….vraag ik me cynisch af).

Maar het betekent wel dat de moeheid blijft…..onvoorstelbaar moe…..ik snap niet dat ik nog kan functioneren. Ik heb mijn volledige aandacht nodig bij mijn werk en gek genoeg lukt dat, maar als ik ‘s avonds naar huis ga, valt er iets van me af…..ik kan mezelf even laten gaan…..eten en dan even liggen op de bank, even bijtanken waarna er niets meer uit mijn handen komt….soms baal ik van mezelf.

Maaike heeft zo mooi geschreven hoe onze vakantie was en zo voelde ik het ook. Het was even rust, heel veel zon (en ik heb die warmte zo nodig, want ik heb het altijd zo koud) en het was geweldig om met onze (klein-)kinderen samen te zijn. Wat zou Jan trots op mij en Dietske geweest zijn dat we 1400 kilometer samen hebben afgelegd, om beurten rijden….het ging super samen! Maar wat hebben we hem gemist daar in Bormes les Mimosas….woorden waren meestal niet nodig….we waren samen en daar ging het om!

En dan is de vakantie voorbij, zo gauw je weer thuis bent, word je weer rusteloos….op zoek naar….

8 maanden geleden is Jan overleden en mijn wereld wordt weer harder, ik moet immers weer meedraaien in deze snelle, harde wereld. Heel veel mensen zijn Jan vergeten, het doet ongelooflijk veel zeer. Maar….Jan heeft me nog gewaarschuwd….een dag voor zijn overlijden….hij wist hoe het zou gaan en hij vroeg me mezelf daarop voor te bereiden….hoe waar waren zijn woorden.

Des te meer warm ik me aan die personen die er wel zijn; lieve zussen en zwagers, vrienden van Jan en mij die blijven langskomen, bijzondere collega’s, lieve kaartjes af en toe, bijzondere gedichten die je ontvangt, een bijzonder cadeau voor Dietske en mij van Teun, een onverwacht bezoekje van Henk en een collega op mijn (klote-)verjaardag, Nick die mijn cv-ketel repareert….jullie weten niet hoe goed mij dit doet!

Maar het meest dank ik onze kinderen, allemaal kanjers….wat voel ik me fijn en thuis bij hen, ik geloof niet dat ik het zonder hen zou redden.

Lieve Jan, het “in stand houden van deze site” is voor jou, dat heb je me ook gevraagd vlak voor jouw overlijden, maar het is soms zo moeilijk om de woorden te vinden….en altijd weer moet ik huilen bij het schrijven van alle woorden, maar misschien is dat wel goed, het voelt klote, maar het geeft weer even lucht.

Lieve Jan, je zit in mijn hoofd en mijn hart. Als ik ‘s morgens wakker word, voel ik het gemis en het verdriet en dat gaat de hele dag zo door totdat ik ‘s avonds eindelijk in slaap val.

Wie kan me vertellen wanneer mijn verdriet “zachter” gaat worden, wie kan me vertellen hoe ik “het” ga redden….niemand…..want je zult het zelf moeten “doen”….zo zei Jan het altijd….en hij heeft het gedaan, vanaf zijn 44e jaar heeft hij alle tegenslagen in zijn leven het hoofd geboden, vanaf het nulpunt heeft hij iets van zijn leven gemaakt, hoe moeilijk het soms ook was, terugkomen van twee hartstilstanden met een hartinfarct (en dat was een gigaklus), diverse operaties, zijn werk bij de technische dienst in het Lukas Ziekenhuis stopte op veel te jonge leeftijd en altijd bleef Jan de moed erin houden….en ik weet waardoor het hem lukte…..onze liefde voor hem…..dat sleepte hem overal doorheen…..en toen trof hem en ons het noodlot…. mesothelioom, geen genezing mogelijk, onze liefde voor Jan was dit keer niet genoeg,  maar….zijn liefde voor mij, voor ons was onvoorwaardelijk….en dat is wat ons op de been houdt.

Jelske

“Sophie, kom op. Naar bed.
Ik ben een baby.
Oke, kom maar baby Sophie (al pratende til ik haar op) en loop met haar in mijn armen de trap op. Ze legt zich helemaal tegen zich aan, moe.
Boven aangekomen loop ik met haar naar het raam en vertel (want zij ligt nog steeds weggestopt in mijn nek) dat ik denk dat opa Jan bij de oranje auto is. En ik zeg ‘wist je dat opa Jan trots op jou is, zo’n grote meid als je al bent? En wij zijn trots op opa Jan he?’ Jaaaa, zegt Sophie.
Ik leg haar op bedje en ga even bij haar liggen en masseer haar hoofdje, rugje. Ze geniet eventjes.
Ik vertel Sophie dat ik opa Jan mis. Sophie: ‘ik ook! Is opa Jan nu bij de ster dan?
Ja, hij is bij de ster.
Is hij niet meer in de auto?
Nee lieverd.
Weet je….ik wilde opa Jan heel veel tekeningen geven toen hij daar lag, heeeeel veeeeel. En ik wilde hem ook aaien.
Echt waar?
Ja, dat wil ik doen. Mag ik dat doen?
Maar dat kan nu niet meer, schat. Opa is nu bij de ster.
Ja, maar opa is eigenlijk met allemaal glitterstof net zoals Belle en het beest en toen met de glitterstof, dan is opa Jan nu dus een prins!”

Ik heb eventjes naast Sophie gehuild. Na een dikke pakkerd haar lekker op bed gelegd.

Blij dat dit op onze site staat. Ik mailde mama, Dietske en Gerben al dat ik het nooit zo onder woorden had kunnen brengen.
Opa Jan, onze papa en jouw lieve man is onze prins. En weet je wat nog meer? We hebben nog meer prinsen!!! Wel drie! Jayden (maar daar gaat Sophie al mee trouwen , Michel (en daar ben ik dan al mee getrouwd) en Gerben.

En jullie ladies )? Wij zijn allemaal prinsesjes als het aan Sophie ligt….jullie hebben toch hoop ik wel prinsessenjurkjes en -sleepjes en…..mee?

Maaike

Woensdag zijn we allemaal bij elkaar. Papa zou dan jarig zijn geweest. Vanmiddag al even aan de knutsel geweest met de kinderen – iets moois voor opa maken.

Groetjes, Maaike

Nog maar 26 weken geleden heeft Jan ons moeten verlaten, nog maar 26 weken geleden hebben wij Jan moeten laten gaan….aan de ene kant staat de tijd stil en aan de andere kant vliegen de weken voorbij. De tijd van “terugkomen” na Jan’s overlijden is voorbij, de kinderen en ik nemen weer deel aan alles wat moet. We werken weer volledig, doen “gewoon” onze boodschappen, terwijl ik iedere keer ervaar dat ik veel minder nodig heb dan voorheen, de kinderen sporten weer, ik ga iedere week trouw naar mijn accordeonclub, we gaan weer naar feestjes (terwijl mijn hart huilt), Maaike is naast haar baan druk met een heftige studie, Dietske, Gerben en Michel hebben een drukke baan en dan nog hebben ze alle “tijd” voor me (en andersom), wat voel ik me gelukkig met onze kinderen.

En dan zijn er die twee deugnieten, Sophie en Jayden, onze kleinkinderen en ik zeg met opzet “onze”, omdat ze van Jan en mij zijn. Ik betrap me er trouwens heel vaak op dat ik “onze kinderen, ons huis, onze auto, onze tuin, onze familie” zeg, alles is immers van ons en niet van mij…..maar iedere keer dat ik dat zeg, realiseer ik me dat ik alleen ben….er is iets in me “gestorven” en ik weet niet of ik ooit nog zo gelukkig word als ik was.

Maar….die twee kleinkinderen, onze Sophie en Jayden, wat geven ze mij veel liefde, afleiding, werk, stof tot nadenken, nagenieten, het is ongelooflijk. Gisteren mochten tante Dietske en ik Sophie ophalen van haar laatste schooldag voor de grote vakantie, de dame is vier jaar geworden en heeft nog een weekje mogen genieten van de basisschool. We waren ontroerd door wat we zagen….Sophie ging helemaal op in de spelletjes van een soort clown en in enen….zag ze tante Dietske en mij….alleen al haar gezichtje, zo lief….dan voel je weer ineens dat je hart nog wel kan spreken. Het eerste wat Dietske daarna tegen me zei was “wat zou papa trots en ontroerd geweest zijn als hij zijn kleine meid zo had kunnen zien”….Dietske’s woorden zeiden wat ik al had gedacht….en heel even voel ik een heftige steek in mijn hart….”waarom nou niet, waarom moest dit nou?!” Ik snap er soms nog niets van….

Daarna ons lieve mannetje Jayden opgehaald van het kinderdagverblijf, ook een feest, net wakker wist ie niet hoe gauw hij bij mij moest komen. Hij gaat na zijn slaapje altijd even lekker tegen je aan liggen…..oh zo fijn!

Wat volgde was een logeerpartijtje bij oma Jelske, maar wat is het heerlijk om tante Dietske in de buurt te hebben, zowel voor mij als de kids. Ook tante Dietske kan dan weer eens even lekker lachen en dat vind ik ook zo fijn.

Onze (klein-)kinderen….wat zou ik zonder hen moeten beginnen….ik weet het echt niet. Ik denk wel eens aan die mensen die ook hun liefste hebben verloren en geen kinderen hèbben, hoe doen zij dat, hoe alleen zijn zij wel niet, wat zou ik ze graag willen “helpen”.

En wat zijn er ontzettend veel mensen die blijven vragen, mensen die vragen naar ons verdriet, verhalen willen horen over Jan, die mensen beseffen denk ik niet hoe waardevol dit voor ons is, maar wat zijn we hier dankbaar voor. Want ik wil niet dat Jan vergeten wordt, hij is mijn man, hij was mijn steun en toeverlaat, degene waar ik het meest mee gelachen en gehuild heb in mijn leven, de papa van onze kinderen, de opa van Sophie en Jayden….

En er zijn ook mensen die niets meer van zich laten horen, mensen waarvan je het wel had verwacht….hun leven gaat door….temeer warm ik me dan aan diegenen die dat wel doen, op wat voor manier dan ook, dank jullie wel!

Ik heb net een weekje vakantie achter de rug, even bijkomen, even rust, maar die rust is nog ver te zoeken. Stilzitten lukt helemaal niet meer, lezen (voordat Jan ziek werd één van mijn grootste hobby’s) lukt alleen als ik ‘s avonds naar bed ga, dus lees ik even in bed, net zolang totdat mijn ogen moe worden en ik wel moet gaan slapen.

“Aan mooie dingen denken” was Jan’s advies als ik niet in slaap kon komen, maar ik heb niet meer zoveel mooie dingen en zal ik eens wat verklappen….als ik niet kan slapen, denk ik aan alle mooie dingen die we samen en als gezin beleefd hebben, meestal lukt het dan wel…..

Liefs,

Jelske

En weer blijven mijn handen en vingertoppen stil op de laptop liggen… na het overlijden van paps heb ik tig keer met de laptop op schoot gezeten, maar het wil me niet lukken. De woorden komen niet, ik zit dan maar stil naar het scherm te staren en klap uiteindelijk de laptop maar weer dicht. Een ander keertje maar weer opnieuw proberen.

Maar de weken glippen me door de vingers. Weken waarin ik oh zoveel zou willen zeggen en schrijven, maar ik kan de woorden niet vinden en opnieuw blijven de handen en vingertoppen stil op de laptop liggen…

En heel eerlijk? Het doet me pijn dat het schrijven me niet lukt. Omdat ik weet dat paps zo enorm trots op me zou zijn als er weer een post zou worden geplaatst op de site. Dat hij trots is omdat ik, ondanks het intense verdriet, toch het ‘gewone leven’ weer probeer op te pakken. Dat hij trots is omdat ik al zijn trainingsmomenten in de praktijk probeer te brengen in en om het huis. En misschien zal hij wel eens naar ‘beneden kijken’ en zeggen; “lillukke soeze” als ik iets niet handig heb aangepakt. Maar bovenal zou hij trots zijn… En daarom doet het me pijn. Omdat er over mijn paps zo immens veel mooie verhalen te vertellen zijn, of ze nu uit verdriet en pijn geschreven zijn, of vanuit een lach. Omdat ik vind dat elk verhaal over paps eigenlijk zijn plekje zou moeten krijgen op deze site…

Waarom ik nu vanavond toch weer een poging onderneem om een post op de site te schrijven? Omdat er aanstaande zaterdag een bijzondere man een ’ride’ gaat fietsen. The Ride for the Roses.
Deze sterke man, net als paps ziek van asbestmesothelioom, zal deze ‘ride’ gaan fietsen, met paps op zijn shirt. Deze ‘ride’ ter ere van Jan Dijkgraaf. En dat roerde me tot tranen…

Wilskracht en doorzettingsvermogen, dat was paps eigen. En weet, lieve sterke man die The Ride for the Roses gaat fietsen, dat jij deze ook bezit!

Het is goed dat ik nu probeer een post te schrijven, de tranen lopen me langzaamaan over de wangen, maar ik huil weer eens even. Want als je probeert je leven weer wat op te pakken, vergeet je soms om nog te huilen… Ik heb verdriet zonder tranen, maar van binnen doet het pijn. Uiterlijk niets te zien, maar het zal er altijd zijn…

Dus huil ik… Laat ik mijn tranen lopen…

Jouw verhaal zal ik vertellen aan een ieder die een luisterend oor heeft, wie je was en wat je betekende voor allen die je lief waren, en zo zal de ‘steen’ van mijn verdriet geslepen worden tot een diamant, een ster aan de hemel, waar jij gezien zult worden en waar jij zult schitteren, zodat Sophie en Jayden naar je kunnen zwaaien (en ik heel stiekem ook)…

Lieve paps, nooit zal ik je vergeten! Je bent voor altijd bij mij, in mijn hart en in mijn doen en laten. Jij bent onuitwisbaar een deel van mij…

Liefs Dietske

Vandaag kreeg ik een gedicht toegestuurd die me zoveel deed….eindelijk konden mijn tranen weer eens over mijn wangen rollen. Zo vaak houd ik mezelf in, want als ik huil, ben ik bang dat ik niet kan stoppen….

Het heeft me de hele dag beziggehouden en omdat ik weet dat heel veel mensen troost halen uit onze verhalen op onze site, wil ik jullie dit gedicht niet onthouden….

Wat mis ik je,

Uren worden dagen….dagen worden weken….weken worden maanden….en verder wil ik niet denken.

Ons verdriet wordt intenser, het leven wordt zwaar, hoe gaan we dit hendelen….ik weet het niet.

Op dit moment heb ik en hebben onze kinderen het erg moeilijk, we missen Jan in alles wat we tegenkomen, in alles wat me meemaken, de tranen zitten erg hoog….maar huilen mag, alleen lukt dat niet overal. Als gezin kunnen we samen  huilen, we kunnen huilen bij onze zussen en zwagers, het overvalt me soms op mijn werk, maar dan heb je het wel gehad…..

“Verdriet moet je niet wegdrukken” wordt gezegd, maar je doet de hele tijd niets anders….je moet wel, anders huil je de hele dag….

Ik doe mijn werkjes thuis, ook buiten ben ik aan de slag, ik ga naar mijn werk en ik lach ook nog….ik lach om grappige momenten, ik  probeer aan andere mensen te denken, aan wat anderen bezighoudt, maar mijn hart huilt en als dit zo blijft, houd ik het niet vol. Hoe doen andere mensen dit….mensen die ook met zo’n groot verdriet te maken hebben?

Ik besef heel goed wat ik wél heb; onze kinderen bij wie ik me altijd het allerfijnst fijn voel, onze kleinkinderen….zo bijzonder, onze naaste familie, de koffievrienden van Jan, wat “oude” vrienden die regelmatig van zich laten horen, de kaartmaatjes van Jan, mijn collega’s op het werk die de moeite nemen om eens te vragen….mijn muziekvrienden van KNA; buiten die mensen zijn er nog zovelen die even aankomen, een kaartje sturen, me helpen op wat voor manier dan ook….bijzonder!

Daar moet ik de kracht uit putten en dat doe ik ook….maar hoe komt het dan dat je totaal van slag kunt raken als je mensen tegenkomt die je goed kent….die Jan goed hebben gekend en die zich dan “verstoppen” of snel van je weglopen, mensen die niet vragen hoe het met ons gaat? Ik snap er niets van, heb er eigenlijk ook geen begrip voor. “We vinden het zo moeilijk” wordt er dan gezegd, maar wie hebben het eigenlijk moeilijk, wij….of zij….

Ook doet het me verdriet als mijn kinderen in de steek gelaten worden door “vrienden”, er zijn zelfs mensen die, toen Jan nog bij ons was, meeleefden, maar nu niets meer vragen en zelfs aangeven dat we het een plekje moeten geven….alsof we het ooit een plekje kunnen geven….

We praten veel over Jan, halen bijzondere anekdotes op, herhalen keer op keer zijn spreuken, hebben het altijd over zijn zienswijze in het/ons leven, altijd zorg ik voor een klein vaasje met bloempjes bij zijn foto in onze huiskamer, met al mijn liefde die in mij is, denk ik aan hem, zo ook onze kinderen.

We zijn met ons alles in de tuin aan de slag geweest, de tuin van Jan….het was een fijne dag, maar oh zo moeilijk, “we missen onze manager” zei Gerben. Hoe waar zijn zijn woorden….

Het stukje op de site van Maaike was hartverscheurend, maar ook zo echt en liefdevol, lieve Maaike, heel erg bedankt!

Het leven is moeilijk, soms vind ik er geen klap aan….”waar doe ik het allemaal voor” denk ik dan, maar elke dag word ik gebeld door Gerben en Maaike, elke dag is Dietske dicht bij me, af en toe hoor ik twee hele lieve stemmetjes aan de telefoon van Sophie en Jayden en dan weet ik het weer….daar doe ik het voor en ik doe het voor Jan, want dat heb ik hem beloofd, maar ik mis zijn hand, zijn arm om mijn schouder, zijn stem die zegt “kom op hè, ie kunt het”….

Jelske