Dietske arriveerde rond half elf….ze wou niet al te vroeg afspreken (even uitslapen, koffie leuten en op weg). Helaas voor Dietske, Michel was druk bezig het koffieapparaat te ontkalken. Ze moest dus even wachten op de koffie. Gelukkig voor tante Dietske waren er de kinderen. Ik geloof werkelijk dat Dietske nog geen minuutje zat alvorens ze continu werd ‘belaagd’.

Maar volgens mij vond tante Dietske dat helemaal niet erg. Ook zij ‘belaagde’ de kids. Stoeien, heisteren, knuffelen, koekhappen bij tante Dietske (haar gevulde koek verdween voor minstens de helft in de mondjes van Sophie en Jayden).

Na de lunch zijn we begonnen, tenminste, Dietske ging met Michel mee naar zolder om de gipsplaten erop te zetten, ikzelf heb op de kids gepast. Rond half drie kwam mama en vanaf toen konden we vaart maken. Dietske en ik zagen het helemaal voor ons: snel schuren, tweede laag plamuur…..maar nee, we ‘mochten’ van Michel de kamer leegruimen, m.a.w. de gipsplaten naar beneden zuilen…..VEERTIEN STUKS! Gruwelijk. En dan ook nog al het gereedschap, kleine stukken gipsplaat etc. En Michel? Die schroeft doodleuk in elke gipsplaat nog een rij schroefjes, dus een extra laag te plamuren voor ons. Grrrrrrrrrrrrrr.

Mama heeft heerlijk met de kids buiten gespeeld; kinderen op de fiets, mama op het bankje en toen kreeg ze ook nog een heerlijk bakkie koffie van Mirjam + gebak. Na de strijk (wat fijn!) heeft mama gekookt: lekker pangasfilet met groenten, pasta en gebakken rauwe ham. Echt heerlijk.

Vervolgens in de routine om de kinderen lekker te badderen (beiden wilden door tante Dietske worden afgedroogd), een verhaaltje voorlezen en slapen. Wij nog een bakkie en daarna is mama weer gegaan.

Ik zei nog tegen Dietske ‘Heerlijk om jullie zo om mij heen te hebben!’ Een fijne dag gehad samen.

Ik hoop en wil heel graag geloven dat papa ergens meekijkt, ons ziet klussen en met een glimlach denkt ‘he he eindelijk!’

We missen jou!

Maaike

De familie heeft twee heerlijk zonnige weken samen gehad. Gerben was als eerste gearriveerd en hadden de boodschappen voor hun rekening genomen. Mama en Dietske zijn, met de auto, ‘s avonds laat gearriveerd. Netjes gewacht met eten, zodat ze met hun vieren konden tafelen. Mama en Dietske hadden behoorlijk wat file gehad na Lyon – het laatste stuk waren ze dus ietsje minder happy mee.

Ondanks dat het fijn was om weg te zijn, was het ook raar om daar te zijn zonder papa, mama’s lieve man en opa. Wat missen we hem!
Het enige wat we steeds kunnen denken is hoe fijn papa het had gevonden te weten dat wij daar met ons allen waren. Want Michel, ik en de kids zijn met het vliegtuig vorige week gegaan en afgelopen woensdagmiddag weer naar huis.  Echt onwijs leuk.

De kinderen hebben zich SUPER vermaakt, Jayden is een echte waterrat en Sophie op het einde….die maakte samen met Michel bommetjes in het zwembad! Gerben en Laura hebben hun kookkunsten ten toon gespreid (jammer dat we daar niet van konden meegenieten .

Mama heeft lekker gekookt, de kids vermaakt en ons incidenteel laten uitslapen (zucht). Dietske was de vroege vogel, in die zin dat zij snel aangekleed was (mijn tempo lag behoorlijk wat lager) en de broodjes ging halen.

GENOTEN. Papa, we hopen dat je mee hebt kunnen kijken. We missen je. Hier een zonnetje voor jou.

X Maaike

“Sophie, kom op. Naar bed.
Ik ben een baby.
Oke, kom maar baby Sophie (al pratende til ik haar op) en loop met haar in mijn armen de trap op. Ze legt zich helemaal tegen zich aan, moe.
Boven aangekomen loop ik met haar naar het raam en vertel (want zij ligt nog steeds weggestopt in mijn nek) dat ik denk dat opa Jan bij de oranje auto is. En ik zeg ‘wist je dat opa Jan trots op jou is, zo’n grote meid als je al bent? En wij zijn trots op opa Jan he?’ Jaaaa, zegt Sophie.
Ik leg haar op bedje en ga even bij haar liggen en masseer haar hoofdje, rugje. Ze geniet eventjes.
Ik vertel Sophie dat ik opa Jan mis. Sophie: ‘ik ook! Is opa Jan nu bij de ster dan?
Ja, hij is bij de ster.
Is hij niet meer in de auto?
Nee lieverd.
Weet je….ik wilde opa Jan heel veel tekeningen geven toen hij daar lag, heeeeel veeeeel. En ik wilde hem ook aaien.
Echt waar?
Ja, dat wil ik doen. Mag ik dat doen?
Maar dat kan nu niet meer, schat. Opa is nu bij de ster.
Ja, maar opa is eigenlijk met allemaal glitterstof net zoals Belle en het beest en toen met de glitterstof, dan is opa Jan nu dus een prins!”

Ik heb eventjes naast Sophie gehuild. Na een dikke pakkerd haar lekker op bed gelegd.

Blij dat dit op onze site staat. Ik mailde mama, Dietske en Gerben al dat ik het nooit zo onder woorden had kunnen brengen.
Opa Jan, onze papa en jouw lieve man is onze prins. En weet je wat nog meer? We hebben nog meer prinsen!!! Wel drie! Jayden (maar daar gaat Sophie al mee trouwen , Michel (en daar ben ik dan al mee getrouwd) en Gerben.

En jullie ladies )? Wij zijn allemaal prinsesjes als het aan Sophie ligt….jullie hebben toch hoop ik wel prinsessenjurkjes en -sleepjes en…..mee?

Maaike

Woensdag zijn we allemaal bij elkaar. Papa zou dan jarig zijn geweest. Vanmiddag al even aan de knutsel geweest met de kinderen – iets moois voor opa maken.

Groetjes, Maaike

Kijk je mee?

Zwaai je soms ook terug?

Ik wou dat we dat konden zien.

Kunnen we niet zien omdat we niet weten waar we naar moeten kijken?

Of moet ik het gewoonweg geloven.

Ik wil het graag geloven.

We missen je.

Maaike

Vandaag zijn wij als familie bij elkaar, samen met papa. Papa is heel rustig, met mama’s hand in de zijne, weggegaan.

Jelske, Gerben, Laura, Dietske, Maaike, Michel, Sophie en Jayden

Vandaag kwamen papa en mama toch nog een keer naar Amersfoort. Ze hadden het er al over gehad, maar het kwam er (nog) niet van en het was sowieso al de vraag of het uberhaupt nog wel zou kunnen gaan gebeuren. Zoals een ieder al wel heeft kunnen lezen, gaat het niet goed met papa. Hij blijft monter en probeert veel, maar er is al zoveel niet meer mogelijk. Na de lange reis kwamen ze aan, maar papa moest gelijk heel erg overgeven. Het ging me zo aan het hart. We konden allemaal wel huilen en toch doe je dat niet, want het is papa die het zo zwaar heeft.

Direct daarna even zitten; het leek wel iets op te luchten, maar eigenlijk is de reis gewoonweg al te veel geweest. We hebben even koffie gedronken, een zelfgemaakte tompouce erbij en opeens zegt papa: “Nu ga ik even naar boven, kijken naar jullie opbouw.” Want hier was hij dan toch ook voor gekomen. Op naar boven, de koffie koud laten worden, want dit is even belangrijker. De trap op naar boven kostte papa veel energie, maar hij ging door. Even kijken naar de wc/wasruimte en daarna gauw de kamer in, zittend en rustend op de gipsplaten bij het raam. Zo kon hij de kamer zien, het uitzicht en nog even met Michel praten over alles. En ‘gouden’ tante Dietske bleef beneden en paste even op de kids – die zijn echt zo gek met haar!

Niet lang daarna de lunch klaargemaakt, papa een beschuitje en even liggen op de bank. Hij wil hier nu vandaag niet rusten, want ome Hans viert zijn verjaardag en daar wil hij ook naar toe. Eigenlijk is het allemaal te veel; het bezoek aan Amersfoort, de drukte in ons huis (wat wil je met twee van die spruiten), ‘s middags nog weer op pad. En toch zijn de bezoeken datgene wat papa nu op de been houdt. Thuis, alleen met mama, Dietske, dan komt vaak de vermoeidheid, misselijkheid en pijn naar voren, maar wanneer er bezoek is, valt dit allemaal eventjes weg. En toch moeten we hier een balans in gaan vinden; wanneer pak je de tijd met elkaar, als gezin, en wanneer niet. Lastig en bijna niet te vinden.

Vlak voordat papa naar huis ging, zei hij nog dat hij niet nog een keer naar Amersfoort komt, de reis is simpelweg te zwaar. En alhoewel je het weet, ik het weet, ik eigenlijk dit bezoek al niet meer had verwacht, krijg ik nu opnieuw tranen in mijn ogen als ik hier aan denk. Ik stond papa en mama huilend uit te zwaaien en terug in huis hebben Dietske, Michel en ik samen gehuild en elkaar vastgehouden.

Lieve papa, ik wil je nog zo lang bij me houden en als ik alleen al denk aan wat komen gaat, schieten de tranen mijn in de ogen en kan ik al niet meer ophouden. En soms ben ik dan zo blij met Sophie en Jayden, die mijn aandacht vragen…want ik hoef dan even niet verder na te denken. En ik ben ook blij dat deze twee ook zoveel vreugde, afleiding en liefde geven en krijgen, van ons allemaal. Zonder die twee was het denk ik nog veel zwaarder.

Ik kan wel blijven huilen, ik doe het niet maar toch…binnen in mij huilt het. Vandaag waren er tranen, vandaag waren er ook een paar grappige, lieve, leuke momenten die we vast hebben weten leggen op de camera.

Maaike

Ik spreek denk ik voor mijzelf, maar ook voor de rest, als ik zeg dat we moe zijn. Het gekke is dat die vermoeidheid iets anders is, het is niet bij te slapen met een uurtje langer slapen of liggen. Het heeft meer te maken met het hebben van energie, of het opraken van energie. Aangezien ik toch vaak optimistisch ben, hou ik het dan maar op het hebben van energie .

De afgelopen weken gaat het op en af met papa. De bulten in zijn zijde bij de ribben groeien; ze worden ook pijnlijker voor papa. Hij geeft dit af en toe ook echt aan. Slapen gaat ook af en aan. Steevast gaan ze samen naar bedje, maar soms al na een half uurtje wordt papa wakker van de pijn en gaat hij naar beneden. De pittenzak in zijn nek (dit neemt de pijn wat weg) en af en toe vindt mama hem slapend in de stoel. De nachten zijn dus ook redelijk wisselend.

Morgen gaan ze weer naar het ziekenhuis in Apeldoorn. Papa gaat waarschijnlijk nog wel vragen naar de impact van het doen van bestralingen op de kankerbulten. Misschien dat dit hem toch nog wat meer helpt zonder al te veel bijwerkingen. Eigenlijk zouden ze vandaag gesprek hebben met de longarts, maar er was weer gebeld dat het niet lukte en dat papa dan bij een andere longarts kwam. Maar dit wil papa niet meer; er zijn twee longartsen die zijn historie kennen en geen andere arts meer. Dus moest het ziekenhuis weer schuiven…aldus geschiedde en nu gaan ze morgen dus naar het ziekenhuis. Toch weer spannend.

Maar, verhalen zijn er nog steeds. Het is pas enkele weken geleden dat het traject voor een invalide parkeerkaart werd ingezet, maar hij heeft deze afgelopen maandag al opgehaald! Er heeft enige bemiddeling plaatsgevonden door een voetbalvriend (hij heeft hard bemiddeld voor papa) en 1 van de koffiepartners van papa (Wim), maar hij heeft hem! Nu kan papa of zelf rijden of meerijden en vooraan parkeren – dit biedt weer mogelijkheden. Echt helemaal super.

Ook grapjes zijn er nog. Zo was papa maandag door Herman opgehaald en de auto op de invalide plek (met de parkeerkaart van papa) gezet en dan koffie leuten. Wat schetst hun verbazing? Een bon op de ruit…..de heren moesten even hard nadenken en kijken, maar het lijkt toch echt een grap. Er stond namelijk niet zoveel op de bon. Nu nog erachter komen wie het had gedaan! Ik had papa maandagavond nog aan de telefoon en al fantaserend kwamen we op de meest gekke scenario’s om diegene ‘terug te pakken’. En dan hoor je de lach in zijn stem. Heerlijk. Dank je wel, Alex, voor die slechte bon!

Tot zover eventjes. Groetjes, Maaike

En dan de kleinkindermomenten…er zijn er vele geweest dit weekend. Vrijdag zijn wij met ons vieren en de kids naar de dierentuin in Amersfoort gegaan, zaterdag hebben papa en mama opgepast op de kinderen zodat Michel en ik de garage konden beitsen en zondag/vandaag vierde mama haar verjaardag. Verhalen genoeg te vertellen over deze dagen (maar die zal ik hier morgen plaatsen).

We hebben in ieder geval genoten van en met elkaar deze dagen! En allemaal hebben we toch een paar keer en soms meerdere malen om Sophie en Jayden gelachen. Heerlijk!

Maaike

Afgelopen vrijdag heeft Michel nog naar huize Vemde gebeld, want hij had wat moois te vertellen aan opa Jan en oma Jelske…. onze Jayden loopt! Hij zet een aantal stappen achter elkaar, kijkt je lachend aan en zet er nog een paar! Trots als we zijn moest dit natuurlijk gelijk gemeld worden. Sowieso een bijzondere week deze week, want Sophie begint toch echt de juiste verschijnselen te vertonen in zindelijkheid. M.u.v. de slaapjes en een gestolen moment links/rechts is Sophie luiervrij (WAT EEN HEERLIJKHEID). Knappe meid hoor.

Sophie heeft toch wel een aantal sterralures; zij wil graag in een kasteel wonen en ze vertelde mij donderdag onderweg naar huis dat zij ook borsten wil… Ja ja, drie jaar en het begint al. Ik reageerde met iets van ‘O, dus je wilt ook borstjes…’ Sophie: ‘Ja, heeeeeele grote (met weidse gebaren van haar armen).’ Volgens Sophie had ze nu kleine borstjes en mama grote en zij wilde dan ook heeeeeele grote borstjes. En prinsessenborstjes. Ik heb de hele weg terug een dikke lach op mijn gezicht gehad.

En opa en oma, wisten jullie dat waneer de televisie uitstaat en Sophie bijna naar bed moet, zij toch heel lief kan zijn en dan zegt ‘Jij moet de televisie aan voor jou!’ Nou, nee hoor.

Even wat verhaaltjes van de kids. Morgen nieuwe verhalen. Ik heb papa net nog even aan de telefoon gehad, maar hij is nog steeds niet lekker en heeft pijn. Ook had hij weer overgegeven; maar gelukkig bleef het beschuitje wel binnen. Ondanks de fysieke afstand wil je echt alles doen om de pijn weg te nemen, om iets meer een lach te horen in de stem van papa. Ik wil papa nog niet kwijt, nooit niet. Toch lijkt er soms een stuk besef te groeien, dat wil ik niet en dus denk ik niet. Maar de tranen liggen nog maar net onder de oppervlakte en komen snel. Papa, knap snel op!

Maaike